Hayvanlara olan sevgimi Dr. Doolittle kitaplarından, Afrika'ya olan sevgimi ise Tarzan romanlarından aldım. Annemin beni Johnny Weissmuller'in başrol oynadığı ilk Tarzan filmine götürdüğünü ve gözyaşlarına boğulduğunu hatırlıyorum. Hiç hayal ettiğim gibi değildi.
(I got my love of animals from the Dr. Doolittle books and my love of Africa from the Tarzan novels. I remember my mum taking me to the first Tarzan film, which starred Johnny Weissmuller, and bursting into tears. It wasn't what I had imagined at all.)
Bu alıntı, çocukluk hikayelerinin ve medyanın doğal dünyaya yönelik anlayışımızı ve duygularımızı nasıl şekillendirebileceğini güzel bir şekilde yansıtıyor. Konuşmacının başlangıçtaki masumiyeti ve hayal gücü, Afrika'nın ve hayvanların maceralarını ve vahşi güzelliğini romantikleştirirken açıkça görülüyor, ancak gerçeklik onların fantezileriyle eşleşmediğinde hayal kırıklığıyla karşılaşıyor. Bize çocukluğun masumiyetini ve gerçek deneyimler farklı bir gerçeği ortaya çıkarmadan önce algılarımızın nasıl idealize edildiğini hatırlatır. Bu tür yansımalar, özgünlüğün daha derin bir şekilde takdir edilmesini teşvik edebilir ve etrafımızdaki dünyaya daha incelikli bir bakış açısını teşvik edebilir.
