Bir keresinde dünyadaki en sevdiğim insanlardan biri olan Ozzy Osbourne'a, her yıl Black Sabbath şarkıları söylemekten hoşlanıp hoşlanmadığını, Black Sabbath'la mı performans sergilediğini yoksa solo bir turneye mi çıktığını sormuştum. Harika olduğunu söyledi.
(I once asked Ozzy Osbourne, truly one of my favorite people in the world, if he was cool with singing Black Sabbath songs year after year, whether he was performing with Black Sabbath or out on a solo tour. He said it was great.)
Bu alıntı, Ozzy Osbourne'un sanatına duyduğu gerçekliğe ve kalıcı tutkuya ışık tutuyor. Bu, müzik dünyasındaki özgünlük fikrine hitap ediyor; yorgunluk veya küçümseme belirtileri göstermek yerine, tanımlayıcı bir çalışma grubunu benimsemeye ve kutlamaya devam etmek. Ozzy'nin olumlu tepkisi şarkılara, tarihe ve hem Black Sabbath'ın solisti hem de solo sanatçı olarak yolculuğunu destekleyen hayranlara derin bir saygı duyduğunu gösteriyor.
Aynı zamanda bir kariyeri veya zanaatı olan herkesi ilgilendirecek daha geniş bir temaya da değiniyor: Bir kişiye, kendisini ünlü veya tutkulu yapan şeyi yapmaktan 'yorulup yorulmadığı' ne sıklıkla sorulur? Çoğu zaman sanatçılar ve profesyoneller kendilerini köşeye sıkıştırılmış veya kısıtlanmış hissedebilirler ancak Ozzy'nin tutumu bize nereden geldiğimizi ve inşa ettiğimiz mirası onurlandırmamızı hatırlatıyor. Bu, kişinin işine olan dayanıklılığının ve sevgisinin bir kanıtıdır.
Üstelik tepkisinde bir tevazu ve sıcaklık var. Kibir ya da yorgunluk yerine bu şarkıları defalarca seslendirmekten keyif alıyor, hayranlarına ve müzikal köklerine şükran gösteriyor. Sürekliliğin bu şekilde benimsenmesi, yaratıcıların gündemde kalabilmek için kendilerini sürekli olarak yeniden keşfetmeleri gerektiğine dair bazen katı olan algıya meydan okuyor. Ozzy'nin duruşu, geçmişi şimdiki zamanın yaşayan bir parçası olarak kucaklamayı, bağlı kalmanın, ilham almanın ve ona hayran olanların gözünde gerçekten 'harika' olmanın bir yolu olarak kucaklamayı teşvik ediyor.
Sonuçta bu alışveriş, bir sanatçı ile eseri arasındaki ilişkinin altını çiziyor ve bize tutkunun ısrarı beslediğini ve kişinin zanaatındaki neşenin zaman ve beklentiyi aştığını hatırlatıyor.
---Henry Rollins---
