Dans etmek, kültürel ve dil engellerini aşan evrensel bir ifade biçimidir. Sevinci, özgürlüğü ve bağlantıyı bünyesinde barındırır ve bireylerin duygularını kelimelerin çoğu zaman yakalayamayacağı bir şekilde ifade etmelerine olanak tanır. Birisi dans ettiğinde, ruh halini yükseltebilecek ve derin bir refah duygusunu geliştirebilecek temel bir ritim ve hareket duygusundan yararlanır. Dans etme eylemi, fiziksel aktiviteyi duygusal salınımla birleştirir; bu da vücudun doğal mutluluk kimyasalları olan endorfin salınımına yol açabilir. Dans etmek sadece fiziksel sağlığa fayda sağlamakla kalmaz, aynı zamanda stresi azaltarak, sevinç ve başarı duygularını artırarak zihinsel sağlığı da besler. Genellikle insanlar arasında bağ kuran, topluluk oluşturan ve aidiyet duygusunu güçlendiren sosyal bir aktivite görevi görür. İster tek başına ister toplu bir ortamda tek başına dans edin, bu deneyim çoğu zaman bireylerin kendilerini daha canlı hissetmelerini ve kendilerine ve başkalarına bağlı olmalarını sağlar. Stresin ve olumsuzluğun bazen mutluluğu gölgeleyebildiği bir dünyada dans, bize hareket ve ifade yoluyla mutluluğu bulma konusunda doğuştan gelen yeteneğimizi hatırlatan saf, neşeli bir kaçış sunuyor. Dans etme eylemi yaşamın kendisinin bir kutlamasıdır; mutluluğun, ritme ayak uydurmanın ve kendini müzikte kaybetmenin basit zevkinde bulunabileceğinin bir doğrulamasıdır. Bu alıntı, dans ettiğimizde insan doğasının temel bir yönünden faydalandığımız fikrini özetlemektedir: neşe arayışı ve içsel benliğimizin ifadesi.