70'lerde, kendilerini 'sanatçı' olarak çok ciddiye alan insanların sıkıntısı yoktu, tabiri caizse. Sanırım hepimiz kariyerimizin bir noktasında bunu yapma eğilimindeydik. Yani geriye dönüp baktığımızda buna gülmek eğlenceli.
(In the '70s, there was no shortage of people taking themselves too seriously, as 'artistes,' if you will. I think we all had a tendency to do that at some point in our career. So looking back on that, it's fun to laugh at it.)
Bu alıntı, pek çok sanatçı ve icracının işlerini çok ciddiye aldığı, bazen de önemini abartma noktasına vardığı 1970'lere dair nostaljik bir yansıma sunuyor. Kişisel gelişimin sıklıkla geriye bakmayı ve geçmişteki iddiaları veya kendini önemsemeyi bir mizah anlayışıyla tanımayı içerdiğini vurguluyor. Böyle anları kucaklamak özgürleştirici olabilir ve alçakgönüllülüğün geliştirilmesine yardımcı olabilir. Hepimizi kendimizi fazla ciddiye almamamız ve geçmiş hatalarımızda veya abartılı kişisel imajlarımızda mizah bulmamız konusunda teşvik ederek sanatsal ve kişisel kimliğe daha sağlıklı bir bakış açısı kazandırıyor.
