Belirsizliği ile evrenin kalpsiz boşluklarını ve yoğunluklarını gölgede bırakıyor ve böylece bizi Samanyolu'nun beyaz derinliklerini görürken imha düşüncesiyle arkadan bıçaklıyor mu? Yoksa, özünde olduğu gibi beyazlığın, görünür renk yokluğu kadar bir renk olmadığı ve aynı zamanda tüm renklerin betonu olduğu mu; Bu nedenlerden dolayı, geniş bir kar manzarasında, anlamsız, anlamsız bir boşluk var mı- büzüldüğümüz renksiz, tamamen renksiz bir ateizme?
(Is it that by its indefiniteness it shadows forth the heartless voids and immensities of the universe, and thus stabs us from behind with the thought of annihilation, when beholding the white depths of the milky way? Or is it, that as in essence whiteness is not so much a color as the visible absence of color, and at the same time the concrete of all colors; is it for these reasons that there is such a dumb blankness, full of meaning, in a wide landscape of snows -- a colorless, all- color of atheism from which we shrink?)
Moby-Dick'in pasajı, özellikle geniş, karlı bir manzara veya Samanyolu bağlamında beyaz rengin gözlemcide uyandırabileceği derin duygusal etkilere girer. Beyazlığın belirsizliğinin, evrenin ezici boşluğunu sembolize edebileceğini ve imha ve varoluşsal dehşet düşüncelerini kışkırtabileceğini düşündürmektedir. Bu tefekkür, sahnenin güzelliği, temsil ettiği şeyin ağırlığıyla kesildiği için bir rahatsızlık duygusu yaratır.
Dahası, metin beyazlığın kendisinin doğası üzerinde yansır, onu hem renk yokluğu hem de birleştirilmiş tüm renklerin potansiyel bir temsili olarak tanımlar. Bu ikilik, paradoksal olarak anlamlı olan belirli bir boşluğa sahip beyazdır. Sessiz kar genişliğinde, yansımayı davet eden, aynı zamanda birçoğunun içgüdüsel olarak geri tepebileceği ateizmin özünü kapsayan bir korku ve yabancılaşma duygusunu karıştıran derin bir durgunluk vardır.
