Weaver tanrısı, örüyor; Ve bu dokuma ile sağırlaştı, ölümcül bir ses duymadığı; Ve bu uğultu ile biz de, tezgahın üzerine bakan biz de sağır olur; Ve sadece kaçtığımızda, üzerinden konuşan bin sesi duyacağız. Buna rağmen tüm maddi fabrikalarda. Uçan iğler arasında duyulmayan sözlü sözler; Aynı kelimeler, açılan kanallardan patlayan duvarlar olmadan açıkça duyulur. Böylece kötü adamlar tespit edildi. Ah, ölümlü! Sonra, dikkatli olun; Böylece, büyük dünya tezgahının tüm bu dininde, en akıcı düşünceleriniz uzaktan kulak misafiri olabilir.
(The weaver-god, he weaves; and by that weaving is he deafened, that he hears no mortal voice; and by that humming, we, too, who look on the loom are deafened; and only when we escape it shall we hear the thousand voices that speak through it. For even so it is in all material factories. The spoken words that are inaudible among the flying spindles; those same words are plainly heard without the walls, bursting from the opened casements. Thereby have villainies been detected. Ah, mortal! then, be heedful; for so, in all this din of the great world's loom, thy subtlest thinkings may be overheard afar.)
Geçit, zanaatıyla uğraşan bir dokumacı tanrının metaforunu yansıtır ve bu da ölümlülerin seslerine sağırlık duygusuna yol açar. Dokuma eylemi, tezgahın gürültüsünün ötesinde yatan sayısız fikir ve ifadeyi boğduğu, varoluşun ezici doğasını sembolize eder. Bu, yaşamın kaosunda, önemli düşünceler ve gerçeklerin günlük çabalarımızın acımasız ritimleri tarafından gizlenmiş olarak duyulmamış kaldığını göstermektedir.
Sunulan görüntüler, eldeki görevler tarafından tüketilebilse de, hayati içgörü ve perspektiflerin bir adım geri döndüğünde hala ortaya çıkabileceğini vurgulamaktadır. En içteki düşünceleri yakın çevresinin ötesinde yankılanabileceği için bireyleri dikkatli olmaları konusunda uyarır. Özünde, yaşamın gürültüsü ve meşguliyeti arasında bile, kişinin hemen deneyiminin dışındaki dünyayla daha derin bir anlayış ve bağlantı potansiyeli vardır.
