Bu alıntı, toplumun kültürel ve duygusal yönlerini etkilemek için salt yönetim ve ekonomik yapıların ötesine geçen siyasi sistemlerin, özellikle de komünizm gibilerin büyüleyici bir yönünü vurguluyor. Din ile karşılaştırma, komünist sistemin yalnızca maddi veya siyasi hedeflerle ilgili olmadığını, aynı zamanda takipçileri arasında kolektif bir kimlik ve duygusal birliği teşvik etmekle de ilgili olduğunu göstermektedir. Dinler tarihsel olarak değerleri, inançları ve davranışları şekillendirmede güçlü olmuş; çoğu zaman bireysel kaygıları aşan bir amaç ve topluluk duygusu yaratmıştır. Siyasi bir ideoloji benzer özellikleri (ritüeller, semboller, doktrinler ve kapsayıcı bir amaç duygusu) benimsediğinde, karşılaştırılabilir düzeyde bağlılık ve duygusal yatırım yaratabilir.

Bu duygusal yön, bireyleri ortak bir bayrak altında birleştirmeye, fedakarlığı ve sadakati teşvik etmeye hizmet edebilir. Özellikle zorluklarla veya muhalefetle karşı karşıya kaldığında, derinlere yerleşmiş duyguları ve ortak inançları harekete geçirerek ideolojik ivmeyi sürdürür. Bir yandan, bu mekanizma toplum içinde uyum ve istikrarı destekleyerek kolektif dayanıklılığı teşvik edebilir. Öte yandan, ideolojiye bağlılığın kişisel veya manevi kimlikle iç içe geçmesi nedeniyle muhalifliği ve eleştirel düşünceyi de bastırabilir.

Bunu yansıtarak duygusal çekiciliğin ve sembolik uygulamaların hem dinde hem de politik sistemlerde oynadığı güçlü rolün altını çiziyor. Bize bir ideolojinin etkisinin politikaların ve yasaların ötesine uzandığını hatırlatır; bu, onun psikolojik ve duygusal düzeyde nasıl yankı bulduğuyla ilgilidir. Bu dinamiği anlamak, herhangi bir ideolojinin kalıcı gücünün yanı sıra eylemleri motive etme ve genel olarak toplumları şekillendirme kapasitesini analiz ederken çok önemlidir.