Tüm hayatımız... sonuçta kendimizi olduğumuz gibi kabul etmekten ibarettir.
(Our entire life ... consists ultimately in accepting ourselves as we are.)
Kendini kabul, birçok bireyin hayatı boyunca üstlendiği derin ve çoğu zaman zorlu bir yolculuktur. Kendi güçlü ve zayıf yönlerimizi tanımayı, benzersiz niteliklerimizi benimsemeyi ve geçmiş hatalarımız için kendimizi affetmeyi gerektirir. Bu süreç önemlidir çünkü gerçek mutluluğun ve iç huzurun temelini oluşturur. Kendimizi kabul ettiğimizde, kendimizi sürekli dış onay ve toplumsal beklenti arayışından kurtarırız. Bunun yerine, özgün ve dirençli bir şekilde büyümemizi teşvik eden öz şefkati teşvik ederiz. Kendini kabule giden yol, kendimizle ilgili rahatsız edici gerçeklerle yüzleşmeyi ve kim olmamız gerektiğini düşündüğümüz idealleştirilmiş versiyonlardan vazgeçmeyi gerektirdiğinden, iç gözlemi, dürüstlüğü ve sabrı içerir. Bu duruma ulaşmak, özgünlük ve özgürlük duygusuyla daha dolu yaşamamıza olanak tanır. Kendimizi kabul etmek başkalarını yargılamadan kabul etmeyi kolaylaştırdığından ilişkilerimizi de geliştirir. Sonuçta hayat, mükemmellik çabasından ziyade, gerçek benliğimizi takdir etme ve beslemeyle ilgili hale gelir. Bu bakış açısı tutkularımızın peşinden gitmemiz, olumlu bir zihniyet geliştirmemiz ve hayatın zorluklarına daha sakin bir şekilde yaklaşmamız için bize ilham verebilir. Kendini benimsemek statik bir başarı değil, tatmin edici ve anlamlı bir varoluşu şekillendiren sürekli bir büyüme, anlayış ve şefkat sürecidir.
