Tutku, ölümün kıyısında yetişen nadir bir çiçektir. Birkaçı onu kapar, geri kalanlar ise tarlada geviş getiren bir öküz gibidir.
(Passion is a rare flower that grows on the precipice of death. A few snatch it, and the rest are like an ox chewing its cud in a field.)
Bu çağrıştırıcı alıntı, gerçek tutkunun yakalanması zor doğasını yakalıyor ve onu yalnızca en aşırı durumlarda - ölümün veya umutsuzluğun eşiğinde - ortaya çıkan narin ve uçucu bir çiçek olarak tasvir ediyor. Metafor, derin tutkuya kolaylıkla ulaşılamayacağını öne sürüyor; daha ziyade, tehlike veya ölümle yüzleşmeye istekli olmayı gerektiren nadir bir hediyedir. Böyle bir tutkunun birkaç kişi tarafından kavranması, nadir görülen bir cesarete veya özgün bir şekilde yaşamaya, hayatı tüm yoğunluğuyla deneyimlemeye yönelik derin bir özleme işaret eder. Bu arada, bu dürtüden yoksun olanlar geviş getiren bir öküzünkine benzetilir; hareketsiz, kayıtsız ve rutine takılıp kalmış kişiler. Bu tasvir, rahatlık ve kayıtsızlığın insan ruhunu nasıl köreltebildiğini, bireylerin daha derin anlam veya coşku aramasını engellediğinin altını çiziyor. Durağanlığa yol açan güvenli, öngörülebilir yolu seçmek yerine, potansiyel büyüme veya yoğun duygu anlarını yakalamanın önemi üzerine düşünmeyi sağlar. Alıntı, yaratıcılığı, amacı ve yaşama sevincini besleyen bir öz olan tutkunun nadirliğinin ve değerinin tanınmasını teşvik ediyor. Gerçek tutkunun çoğunlukla mücadeleden, riskten ya da ölüme yakın deneyimlerden ortaya çıktığının altını çiziyor ve rahatlık bölgelerinin insan ruhunu boğabileceğini vurguluyor. Sonuçta bizi kendi tutkularımızı güçlü bir şekilde ortaya çıkarmaya teşvik eder, bunların rutinin dinginliğinde nadiren, ancak ruhumuzu gerçekten ateşleyen şeyi bulmamız için bizi zorlayan cesur anlarda bulunduğunu anlarız.
(Kitap: 'Blodeuwedd')
*---Saunders Lewis---'
