Kişisel sevgi, ancak tüm düşmanlarınız ortadan kaldırıldıktan sonra sahip olabileceğiniz bir lükstür. O zamana kadar sevdiğiniz herkes bir rehinedir, cesaretinizi tüketir ve muhakeme yeteneğinizi bozar.
(Personal affection is a luxury you can have only after all your enemies are eliminated. Until then, everyone you love is a hostage, sapping your courage and corrupting your judgment.)
Orson Scott Card'ın "İmparatorluk" adlı kitabında kişisel şefkat fikri, çatışma ve tehlike merceğinden inceleniyor. Alıntı, kişinin başkalarını ancak artık düşmanlar tarafından tehdit edilmediklerinde gerçekten sevmeye gücünün yetebileceğini öne sürüyor. O zamana kadar, sevdiklerimiz bize karşı kullanılabileceğinden, gücümüzü tüketip karar verme yeteneklerimizi gölgeleyebileceğinden, birine bakmak bir sorumluluk haline gelebilir.
Bu perspektif, duygusal bağlantılar ile hayatta kalmanın sert gerçekleri arasındaki gerilimi vurgular. İlişkiler, düşmanların varlığının başkalarını önemseme içgüdüsünü zorlaştırdığı çalkantılı bir ortamda zayıf noktalar olarak görülebilir. Sonuçta bu kavram, kişisel arzular ile güvenlik ihtiyacı arasındaki mücadeleyi vurgulayarak sevginin bazen güvenlik sağlanana kadar ertelenmesi gerektiğini ima eder.
