Ben de onun dümeninde dururken bana öyle görünüyordu ve uzun saatler sessizce bu itfaiye gemisinin denizde yoluna rehberlik etti. Bu aralık için sarılmış, karanlıkta kendim, ben ama kızarıklığı, deliliği, başkalarının korkunçluğunu daha iyi gördüm. Önümdeki Fiend şekillerinin sürekli görüşü, yarısını dumanda ve yarısını ateşe çekiyor, bunlar sonunda ruhumda akraba vizyonlarını canlandırıyor, bu yüzden bir gece yarısı dümeninde bana gelecek olan bu hesaplanamaz uyuşukluğa vermeye başladım.
(So seemed it to me, as I stood at her helm, and for long hours silently guided the way of this fire-ship on the sea. Wrapped, for that interval, in darkness myself, I but the better saw the redness, the madness, the ghastliness of others. The continual sight of the fiend shapes before me, capering half in smoke and half in fire, these at last begat kindred visions in my soul, so soon as I began to yield to that unaccountable drowsiness which ever would come over me at a midnight helm.)
Bu pasajda, anlatıcı, karanlıkta bir ateş gemisi gezerken deneyimini yansıtıyor. Onu çevreleyen ateşli kaos algısını yoğunlaştıran ve başkalarındaki delilik ve dehşeti ortaya çıkaran gölgelerle sarılmış hissediyor. Bu artan farkındalık, önünde tezahür eden korkunç vizyonlarla yüzleşirken gelir.
Dümende ezici uyuşuklukla mücadele ederken, anlatıcı bu korkunç görüntülerin kendi zihin durumunu nasıl etkilemeye başladığını fark eder. İç mücadelesi ile dış delilik arasındaki bağlantı, kabus ortamının ruhu üzerindeki etkisini gösterir. Bu karanlık yolculuk sırasındaki savunmasızlığı, daha geniş delilik yolculuğu ve kişinin korkularıyla yüzleşmesi için bir metafor görevi görür.
