Üzücü olan şu ki, eğer bir sonraki Başbakan ya da lider olmak istiyorsanız, birdenbire insan yanınızı kapatmak zorunda kalıyorsunuz.
(The sad thing is that apparently if you want to become the next Premier or the leader, suddenly you've got to shut down your human side.)
Bu alıntı, liderlikte ve politik alanlarda sıklıkla karşılaşılan rahatsız edici bir paradoksun altını çiziyor: iktidara yükselmek için bireylerin empati, şefkat ve kırılganlık gibi gerçek insani niteliklerini bastırmaları veya görmezden gelmeleri gerektiği beklentisi. Liderlik ideal olarak gerçek insani bağlantıya, başkalarının deneyimlerini anlama ve onlarla ilişki kurma becerisine dayanır; ancak siyasi arena sıklıkla metanetli veya hesaplı bir görünüm gerektirir. Bu kopukluk, kişisel bütünlüğün bozulmasına yol açabilir; liderlerin gerçek katılımdan ziyade stratejik görünüşe öncelik vermesine neden olabilir. İnsan tarafının metaforik 'kapatılması', insanlarda yankı uyandıran anlamlı liderlik için çok önemli olan kişisel kimliğin ve duygusal özgünlüğün kaybına işaret eder. Böyle bir ikilem, bireyler siyasi hırsların ve gerçek benliklerini koruma arzusunun baskısıyla yüzleştikçe, duygusal tükenmişlik veya ahlaki çatışma hissine katkıda bulunabilir. Aynı zamanda liderlik rollerinde desteklediğimiz değerler ve bunların gerçekten toplumun çıkarına en iyi şekilde hizmet edip etmediğine dair soruları da gündeme getiriyor. Kişisel özgünlük siyasi kazanç uğruna feda edildiğinde halk arasında güvensizliği ve hayal kırıklığını besleyebilir. Liderlerin, liderliğin karmaşıklıklarını yönetirken insani niteliklerine sadık kaldıkları bir denge kurmak, 'insan tarafının' bir kazançtan çok bir sorumluluk olarak görüldüğü bir kültürü sürdürmek yerine, gerçek ve etkili yönetimi teşvik etmek için hayati öneme sahiptir.
