Gelişen liderlik kavramı, gücün merkezileşmesini ve liderliğin yalnızca resmi unvan veya pozisyonlara sahip olanlarla sınırlı olmadığının kabulünü vurgulamaktadır. Geleneksel hiyerarşilerde otorite genellikle organizasyon yapısı içinde belirli bir rütbeyi ifade eden bir unvanla ilişkilendirilir. Ancak bu alıntı, her bireyin resmi rollerine bakılmaksızın liderlik etme potansiyeline sahip olduğu daha kapsayıcı bir görüşe doğru bir paradigma değişimini önermektedir. Böyle bir bakış açısı, proaktif katılım, yenilik ve sorumluluk kültürünü teşvik ederek çalışanların inisiyatif almalarını ve bulundukları yerden değişimi etkilemelerini sağlar. Kuruluşları güven, özerklik ve işbirliğine dayalı karar alma gibi nitelikleri geliştirmeye teşvik ederek daha dinamik ve dayanıklı bir ortam yaratır. Liderlik yukarıdan aşağıya bir görev yerine kolektif bir çaba olarak görüldüğünde, ekip üyeleri arasında motivasyonun, yaratıcılığın ve sahiplenmenin artmasına yol açabilir. Bu yaklaşım, ortak etkinin ve herkesin liderlik yeteneklerinin geliştirilmesinin önemini vurgulayan hizmetkar liderlik, dönüşümsel liderlik ve dağıtılmış liderlik gibi çağdaş liderlik teorileriyle uyumludur. Sonuçta, gerçek gücün bireylerin motivasyonunda, inisiyatifinde ve katkıda bulunma istekliliğinde yattığını kabul etmek, organizasyonel kültürü önemli ölçüde dönüştürebilir ve karmaşık, hızlı değişen ortamlarda gelişebilecek daha uyumlu ve yenilikçi organizasyonlara yol açabilir.