H. L. Mencken'in bu alıntısı, insan doğası ve toplumsal yapılar hakkında derin bir gözlemin altını çiziyor. Bireylerin genellikle doğuştan gelen ve devredilemez olduğu varsayılan temel haklardan ziyade ayrıcalıklara (verilebilecek veya alınabilecek özel avantajlar veya faydalara) öncelik verdiklerini öne sürüyor. Pek çok toplumda ayrıcalıklar, belirli koşullarla gelen ayrıcalıklar veya imtiyazlı statüler olarak kabul edilebilir; oysa haklar evrenseldir ve bireysel ayrıcalıklardan bağımsız olarak yasalarla korunur. Ayrıcalıklara haklardan daha fazla değer verme eğilimi, güç dinamiklerinin sıkıntılı bir yönünü ortaya koyuyor; insanlar, herkes için adalet ve eşitliği garanti eden haklara odaklanmak yerine, kendilerine avantaj sağlayan veya statülerini güçlendiren ayrıcalıkları aramaya veya bu ayrıcalıklara tutunmaya daha yatkın hale gelebilir. Bu zihniyet sosyal eşitsizliğe, yolsuzluğa ve toplumsal huzursuzluğa katkıda bulunabilir; çünkü ayrıcalıkların manipüle edilmesi genellikle daha kolaydır, seçici olarak verilir veya iktidardakilerin takdirine bağlı olarak alıkonulur. Dahası, toplumlar ayrıcalık tercihiyle yönlendirildiğinde, bireyler ve kurumlar kişisel çıkarlarını evrensel haklardan daha ön planda tutabileceğinden adalet ve ahlaki bütünlükte bir düşüş yaşanabilir. Bu eğilimin farkına varmak, eşitliğe, adalete ve adalete değer veren bir toplumu teşvik etmek için çok önemlidir. Gerçek ilerlemenin kolektif refahımızı bölen ve azaltan ayrıcalıkların birikmesinde değil, hakların korunmasında ve geliştirilmesinde yattığını hatırlatır. Bu perspektifi anlamak, arayabileceğimiz veya kabul edebileceğimiz ayrıcalıkları eleştirel bir şekilde değerlendirmemiz ve herkesin onurunu koruyan temel hakları savunmamız için bize ilham verebilir.