Samuel Johnson'ın bu alıntısı, başkalarına eşitlik dayatmak veya eşitleyici önlemler almak isteyenlerin doğasında bulunan ikiyüzlülüğü ve çelişkiyi vurguluyor. 'Eşitleyiciler' terimi sosyal, ekonomik veya politik eşitsizliklerin azaltılmasını savunan bireyleri veya grupları ifade eder. Johnson, bu eşitlikçilerin herkesi belirli bir seviyeye indirmeyi amaçladıklarını, ancak genellikle başkalarını kendi konumlarına yükseltme konusunda isteksiz olduklarını veya bunu yapamadıklarını öne sürüyor. Buradaki temel anlayış, insanın yukarı doğru hareketliliğe direnme eğilimidir; insanlar çoğu zaman kendilerinin yukarıya kaldırılmasından ziyade başkalarının aşağı çekilmesini görmeyi tercih ederler.

Bu perspektif, eşitlik hareketleri direnişle karşılaştığında ortaya çıkan bazı sosyal ve politik dinamiklere ışık tutuyor. Bu, bazı aktivistlerin, liderlerin veya grupların gerçekten gerçek adaleti veya adaleti amaçlamadıklarını, bunun yerine kendi statülerini pekiştirirken diğerlerini yükselmekten caydırdıkları bir tahakküm biçimini hedefleyebileceklerini ima ediyor.

Ayrıca bu alıntı statü ve öz algının psikolojik yönlerine de değiniyor. İnsanlar konumlarını veya ayrıcalıklarını kaybetmeye direnme eğilimindedirler ve bu direnç, sosyal hiyerarşiyi aşırı kalabalıklaştırarak statülerini yükselterek başkalarına fayda sağlayacak çabaları destekleme konusundaki isteksizlik olarak ortaya çıkabilir. Benzer şekilde, yeniden dağıtım veya dönüşümün verdiği rahatsızlık yerine aşinalıktaki rahatlığı veya hakimiyeti tercih etme yönündeki daha geniş bir insan eğilimini yansıtır.

Genel olarak, Johnson'ın sözleri bize sosyal ve politik reformların ardındaki motivasyonları eleştirel bir şekilde incelememizi ve değişimle ilişkili altta yatan insan korkularını - konum veya kontrolü kaybetme korkusu ve kendi itibarımızı veya ayrıcalıklarımızı tehdit edebileceği için başkalarını yüceltmekten duyulan rahatsızlık - fark etmemizi hatırlatıyor.