ამოცანა ხდება მოვალეობა იმ მომენტიდან, როცა ეჭვი გეპარებათ, რომ ის არის იმ მთლიანობის არსებითი ნაწილი, რომელიც მხოლოდ კაცს აძლევს უფლებას აიღოს პასუხისმგებლობა.
(A task becomes a duty from the moment you suspect it to be an essential part of that integrity which alone entitles a man to assume responsibility.)
დაგ ჰამარსკიოლდის ეს ციტატა ღრმად უსვამს ხაზს მთლიანობასა და პასუხისმგებლობას შორის არსებულ კავშირს. იგი ვარაუდობს, რომ დავალება მხოლოდ მაშინ გადაიქცევა მოვალეობად, როდესაც ადამიანი აღიქვამს მას, როგორც მისი მორალური მდგომარეობის - ჩვენი მთლიანობის განუყოფელ კომპონენტად. ის მოგვიწოდებს განვიხილოთ, თუ როგორ აყალიბებს ჩვენი შინაგანი ღირებულებები ჩვენს გარე ვალდებულებებს. როდესაც ჩვენ განვიხილავთ დავალებას არა უბრალო საქმედ, არამედ როგორც სასიცოცხლო მნიშვნელობის გამოხატულება იმისა, თუ ვინ ვართ, ჩვენ ვიღებთ პასუხისმგებლობას ავთენტურობით. ეს თვალსაზრისი ხაზს უსვამს მთლიანობას, როგორც საფუძველს, რომელზეც ეყრდნობა ჭეშმარიტი პასუხისმგებლობა. ეს გულისხმობს, რომ პასუხისმგებლობა არ არის მხოლოდ დავალებების შესრულება, არამედ ამის გაკეთება გულწრფელად, მოქმედებების ეთიკურ პრინციპებთან დაკავშირება. ციტატა გვაიძულებს, დავფიქრდეთ ჩვენი ვალდებულებების სიღრმეზე. ის ვარაუდობს, რომ პასუხისმგებლობა არ არის რაღაც გარეგნულად დაკისრებული, არამედ ნებაყოფლობითი მოხვევა, რომელიც წარმოიქმნება ამოცანის მნიშვნელობის აღიარებიდან ჩვენს საკუთარ მორალურ ჩარჩოში. ეს აზროვნება ამაღლებს მოვალეობის კონცეფციას ვალდებულების მიღმა, გარდაქმნის მას პიროვნული ზრდისა და სანდოობის შესაძლებლობად. ის წარმოადგენს მოწოდებას ინტროსპექციისკენ ჩვენი ვალდებულებების ბუნების შესახებ: ვასრულებთ მხოლოდ მოლოდინებს, თუ ვფლობთ ამოცანებს, რადგან ისინი ღრმად ეხმიანება ჩვენს ღირებულებებს? ასეთი საკუთრება არის ის, რაც ამართლებს ჩვენს პასუხისმგებლობის აღებას. საერთო ჯამში, ეს განცხადება ხელს უწყობს ჰარმონიულ თანხვედრას იმას შორის, რასაც ვაკეთებთ და ვინ ვართ, ხაზს უსვამს იმას, რომ მთლიანობა არის პასუხისმგებელი მოქმედების აუცილებელი კვალიფიკაცია.
