ბიჭო, არის დღეები, როცა ვდგები და ვამბობ: „სად წავიდა ჩემი ნიჭი? შეხედეთ ამ სისულელეს, რომელსაც მე აქ ვაწარმოებ. ეს საშინელებაა. აი, ეს გუშინ დავწერე. მეზიზღება ეს, მეზიზღება ეს“.
(Boy, there are days where I get up and say 'Where the hell did my talent go? Look at this crap that I'm producing here. This is terrible. Look, I wrote this yesterday. I hate this, I hate this.')
ეს ციტატა ასახავს საკუთარ თავში ეჭვის და შემოქმედებითი იმედგაცრუების უნივერსალურ გამოცდილებას. ნიჭიერ ადამიანებსაც კი ემუქრებათ დღეები, როდესაც მათი ნდობა ირყევა და მათი შრომა არასათანადოა. იგი ხაზს უსვამს კრიტიკისა და თვითშეფასების ბუნებრივ ციკლს, რომელსაც მრავალი შემქმნელი გადის, ხაზს უსვამს, რომ სრულყოფილება მიუწვდომელია და დაუცველობა შემოქმედებითი პროცესის ნაწილია. ამ მომენტების ამოცნობა შეიძლება დაეხმაროს ადამიანს გამძლეობაში, იმის ცოდნა, რომ ასეთი გრძნობები დროებითია და ზრდის ნაწილია.
