ჩვენს საზოგადოებებში დისკომფორტის დონე იზრდება, ან ასე ჩანდეს. თეორიულად, ჩვენ მოვუწოდებთ მრავალფეროვნებას და ტოლერანტობას. მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში, ჩვენ ვზრდით ჩვენს ჭკუას და ვიხევთ საკუთარ თავში.
(Discomfort levels in our societies are rising, or so it would seem. In theory, we invoke diversity and tolerance. But in real life, we raise our hackles and withdraw into ourselves.)
ციტატა ხაზს უსვამს გასაოცარ კავშირს საზოგადოების ერთიანობის იდეალებსა და რეალობას შორის. ბევრ საზოგადოებაში არსებობს მრავალფეროვნებისა და შემწყნარებლობის სწრაფვა; აღიარება იმისა, რომ ჩვენი განსხვავებები უნდა იქნას მიღებული, რათა ხელი შევუწყოთ უფრო მდიდარ, უფრო ენერგიულ საზოგადოებებს. თუმცა, დაძაბულობა წარმოიქმნება რეალურ სოციალურ ურთიერთობებში, სადაც დისკომფორტი, შიში და ცრურწმენა ხშირად აფერხებს ნამდვილ მიღებას. როდესაც უცნობ წეს-ჩვეულებებს, რწმენას ან გარეგნობას აწყდებიან, ინდივიდები ინსტინქტურად იცავენ საკუთარ საზღვრებს, ზოგჯერ თავდაცვითად რეაგირებენ და არა ღიად. ეს ქცევა ხაზს უსვამს ინკლუზიური იდეალების ყოველდღიურ პრაქტიკად გადაქცევის გამოწვევას. დისკომფორტი ადამიანური და ბუნებრივია, რომელიც გამოწვეულია გაურკვევლობისა და შეუცნობლობისგან, მაგრამ ასევე მიუთითებს მუდმივი განათლებისა და თანაგრძნობის ჩამოყალიბების აუცილებლობაზე. საკმარისი არ არის მხოლოდ პრინციპში ტოლერანტობის მხარდაჭერა - ჭეშმარიტი სოციალური პროგრესი მოითხოვს გარემოს გაშენებას, სადაც დისკომფორტი კონსტრუქციულად იმართება და მრავალფეროვნება გულწრფელად დაფასდება. თეორიასა და პრაქტიკას შორის ამ უფსკრულის აღიარება შეიძლება შემაშფოთებელი იყოს, მაგრამ ასევე ზრდის შესაძლებლობას. საზოგადოებები, რომლებიც აღიარებენ ამ დაძაბულობას და აქტიურად მუშაობენ შიშზე დაფუძნებული რეაქციების შესამცირებლად, უფრო მეტად გადაიქცევიან ჭეშმარიტად ინკლუზიურ სივრცეებად. საბოლოო ჯამში, ციტატა გვახსენებს, რომ ტოლერანტობა არის უწყვეტი პროცესი, რომელიც მოითხოვს ცნობიერ ძალისხმევას, გაგებას და მზადყოფნას გადავიდეთ ჩვენი კომფორტის ზონებიდან, რათა ხელი შეუწყოს ჭეშმარიტ კავშირს და მიღებას.
