წიგნი რომ ფუნქციონირებდეს... ის უნდა იყოს მოქმედი რეალობა. პერსონაჟი რეალური უნდა იყოს და მე წარმომიდგენია, რომ სწორედ ასე ხდება ჯაშუშისთვის, რომელიც ღრმა საფარშია.
(For a book to function... it has to be a functioning reality. The character has to be real, and I imagine that's exactly what happens for a spy who is in deep cover.)
ნათან ინგლისერის ეს ციტატა იკვლევს ავთენტურობის არსს როგორც მოთხრობაში, ასევე ცხოვრებაში. თავის არსში, ინგლისერი ვარაუდობს, რომ თხრობა დამაჯერებელი და ჭეშმარიტი რომ იყოს, მასში შემავალი ელემენტები - განსაკუთრებით პერსონაჟები - უნდა ფლობდნენ ცოცხალ, სუნთქვით რეალობას. ეს აქცევს მარტივ ისტორიას გამოცდილებად, რომელიც ღრმად ეხმიანება მკითხველს. ანალოგიურად, ის ავლებს მძაფრ პარალელს ღრმა საფარში ჯაშუშის ცხოვრებასთან: ასეთმა ინდივიდმა მთლიანად უნდა განასახიეროს შეთითხნილი პიროვნება ისეთი დარწმუნებით, რომ ცრუ იდენტობა ფუნქციონალურ რეალობად იქცეს. ჯაშუშის გადარჩენა დამოკიდებულია მათ უნარზე, იცხოვრონ ავთენტურად ამ თვითშექმნილ ნარატივში, ბუნდოვან ხაზებს პრეტენზიასა და სიმართლეს შორის. ეს კავშირი იწვევს უფრო მდიდარ ასახვას იდენტობაზე, შესრულებაზე და ნიღბებზე, რომლებსაც ინდივიდები ატარებენ ცხოვრების სხვადასხვა სფეროში. ჩვენ, ზოგჯერ, ყველა ჯაშუში ვართ ჩვენს ისტორიებში, ვიღებთ თუ არა ისეთ როლებს, რომლებიც იცავს ან წარმოგვიდგენს ჩვენს გარკვეულ ასპექტებს? ინგლისერის შეხედულება ხაზს უსვამს ავთენტურობის ძალას - იქნება ეს ლიტერატურაში თუ არსებობაში - ისეთი რეალობების შექმნაზე, რომლებიც ისეთივე გავლენიანი და დამაჯერებელია, როგორც თავად ცხოვრება. ეს არის შეხსენება, რომ ისტორიის შექმნა ან ცხოვრება, როდესაც კეთდება ნამდვილი ვალდებულებით, აყალიბებს არა მხოლოდ აღქმას, არამედ იმ რეალობას, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ.
