ეს ციტატა ასახავს მარადისობის ღრმა ბუნებას და იმას, თუ როგორ იბრძვის ადამიანის აღქმა ბოლომდე ჩაწვდეს გაუთავებელი დროის კონცეფციას. როდესაც სამუდამოდ ვფიქრობთ, ხშირად ძნელია გავიგოთ ასეთი სივრცის უსასრულო ბუნება - რამაც შეიძლება გამოიწვიოს იმედის, შიშის ან ორივეს გრძნობა. სამუდამოდ ცნება შემოაქვს კითხვები მუდმივობისა და ცვლილების შესახებ; ის ეჭვქვეშ აყენებს ჩვენს გაგებას დროებითობისა და ჩვენი პასუხისმგებლობის ასეთ უსასრულო მონაკვეთში. ურთიერთობების განხილვისას, ზოგიერთმა შეიძლება სამუდამოდ დაინახოს როგორც დამამშვიდებელი დაპირება, მარადიული კავშირის გარანტია და დაუსრულებელი ლოიალობა. სხვებს შეიძლება ეს შემაძრწუნებელი აღმოჩნდეს, რაც ხაზს უსვამს გაურკვევლობას და პოტენციურ მოწყენილობას, რომელიც შეიძლება წარმოიშვას უსასრულო ხანგრძლივობიდან. ფილოსოფიურად, სამუდამოდ ჭვრეტა გვიბიძგებს დავფიქრდეთ ჩვენი წარმავალი მომენტების მნიშვნელობაზე - რამდენად გარდამავალია ჩვენი ცხოვრება და მნიშვნელობა, რომელსაც ვაძლევთ ყოველ წამს, სანამ ის მარადისობაში გადაიჩეხება. ლიტერატურასა და ხელოვნებაში, სამუდამოდ ხშირად გამოიყენება, როგორც პოეტური მოწყობილობა ლტოლვის ან მარადისობის გრძნობის გასაღვიძებლად, ხაზს უსვამს ცნებებს, რომლებიც აღემატება ადამიანის გაგებას. საბოლოო ჯამში, სამუდამოდ ფიქრმა შეიძლება გააჩინოს როგორც მოწიწება, ასევე თავმდაბლობა - შეგვახსენოს ჩვენი შეზღუდული ადგილი დროის უზარმაზარ სივრცეში და გვამხნევებს ვიპოვოთ მნიშვნელობა არსებობის ეფემერულ ასპექტებში. ის გვაფიქრებინებს, რომ დავაფასოთ თითოეული მომენტი, იმის გაგება, რომ ყველაზე ლამაზი ან მტკივნეული გამოცდილებაც კი არის დროებითი პროცესები დროის უსასრულო დინებაში, რაც თითოეულ მათგანს ძვირფასს და დაფასებას აქცევს.

---ნოა კაჰანი---