ვგრძნობ, რომ სამყარო ასე იწურება და ითრგუნება ქმედებებით, ცხოვრების ტემპი კი ისეთი გამაოგნებელია და ადამიანები გრძნობენ, რომ იმისთვის, რომ ვინმეს გადაადგილდე, რაღაც შოკისმომგვრელი ან ძალადობრივი ან რაღაც გიჟური და სწრაფი უნდა გააკეთო.
(I feel like the world gets so consumed and gobbled up by action, and the pace of life is so frantic, and people feel like, in order to move somebody, you have to do something shocking or violent or something insane and fast.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს თანამედროვე ცხოვრების ინტენსიურ დატვირთულობასა და ქაოსს, სადაც სწრაფი შედეგები ხშირად ჩრდილავს ნამდვილ კავშირს. ის ვარაუდობს, რომ საზოგადოება მიდრეკილია გააიგივოს გავლენა შოკის ღირებულებასთან, რაც ადამიანებს უბიძგებს ირწმუნონ, რომ მხოლოდ გამაოგნებელ ან ექსტრემალურ ქმედებებს შეუძლია ჭეშმარიტად გავლენა მოახდინოს სხვებზე. ასეთმა აზროვნებამ შეიძლება შეამციროს მოთმინების, თანაგრძნობისა და გააზრებული კომუნიკაციის მნიშვნელობა. ის ემსახურება როგორც შეხსენებას შენელებისა და დაკავშირების ავთენტური გზების ძიებაში, ვიდრე ზემოქმედების მოხდენის მიზნით ძალადობასა და სენსაციალიზმზე დაყრდნობით.
