ნამდვილად არ ვიცი რა იყო ეს, საუკეთესო მომენტი. თქვენ ყოველთვის იმედოვნებთ, რომ ის მოვა.
(I'm not really sure what it was, the best moment. You always hope it's to come.)
ეს ციტატა ასახავს ადამიანის მარადიულ ლტოლვას ცხოვრების დასამახსოვრებელი და მნიშვნელოვანი მომენტებისადმი. ეს არის ასახვა ბედნიერების ეფემერულ ბუნებაზე და იმაზე, თუ როგორ ხშირად ვიხსენებთ უკან ნოსტალგიით და ვსვამთ კითხვის ნიშნის ქვეშ, რომელი მომენტები ნამდვილად გამოირჩევა საუკეთესოდ. სპიკერი აღიარებს გაურკვევლობას ცალკეული „საუკეთესო მომენტის“ იდენტიფიცირების შესახებ, რაც შესაძლოა გულისხმობს, რომ ასეთი მომენტები ხშირად გაუგებარია ან ორაზროვანია მათი მნიშვნელობით. ის ეხმიანება იმ აზრს, რომ მოლოდინი მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ჩვენი სიხარულის გამოცდილებაში; ჩვენ ვიმედოვნებთ, რომ ჯერ კიდევ მოვა მომენტები, რომლებიც განსაზღვრავს ჩვენს ცხოვრებას ან მოგვიტანს სრულყოფილებას. ეს იმედი გვაძლევს წინსვლას, მუდმივად ვეძებთ ახალ მნიშვნელობას და ბედნიერებას, მაშინაც კი, თუ ჩვენ ყოველთვის არ ვართ დარწმუნებული, როგორ გამოიყურება ეს. იმის აღიარება, რომ ყველაზე დიდი მომენტები შეიძლება იყოს განუსაზღვრელი ან ჯერ კიდევ განსაცდელი, გადააქვს ჩვენი ყურადღება წარსულზე ფიქრიდან მომავლის შესაძლებლობებზე. ის გვახსენებს ცხოვრების არაპროგნოზირებად ბუნებას და აძლიერებს ოპტიმიზმის განცდას, გვიბიძგებს, რომ ღია ვიყოთ შემდგომში. ჩვენი სიხარულის მომენტების და მომავლის იმედის გატარებამ შეიძლება გაამდიდროს ჩვენი ცხოვრება და ყოველი დღე გახდეს ზრდისა და ბედნიერების ახალი შესაძლებლობა. საბოლოო ჯამში, ეს ციტატა იწვევს ინტროსპექციას იმის შესახებ, თუ როგორ ვაფასებთ ჩვენს გამოცდილებას და იმედის მნიშვნელობას ჩვენი შეხედულების ჩამოყალიბებაში ცხოვრებაზე.
---ბრაიან ფერი---
