ვიღებდი ვაუჩერებს, ვიკეთებდი თანხებს მხოლოდ იმისთვის, რომ კვერცხები და პური ან იაფფასიანი ირლანდიური ჩაშუშული ავიღო. მე შიმშილი ვიქნებოდი და მინდა ორი ქილა, მაგრამ ამის საშუალება არ მქონდა. რაც უფრო ღარიბი ხარ, მით უფრო შიმშილს გრძნობ.
(I would take vouchers, do sums in my head just to get some eggs and bread or a tin of cheap Irish stew. I'd be starving and want two tins but couldn't afford it. The poorer you are, the hungrier you feel.)
ეს ციტატა მძაფრად ხაზს უსვამს სიღარიბისა და საკვების დაუცველობის მკაცრ რეალობას. ის ასახავს მათ ჭკუასუსტობასა და გამძლეობას, ვინც იბრძვის საკუთარი თავის გატანაზე, შეზღუდული რესურსების გასაფართოებლად გზებს და პრიორიტეტულ საჭიროებებს. ვაუჩერების დათვლისა და მარაგების გონებრივად დათვლის ნათელი აღწერა ასახავს მუდმივ სტრესს და მსხვერპლს, რომელიც დაკავშირებულია დეპრივაციასთან. ის გვახსენებს, რომ ფინანსური გაჭირვება არ ნიშნავს მხოლოდ ფულის ნაკლებობას; ის ღრმად მოქმედებს ადამიანის ფიზიკურ და ემოციურ კეთილდღეობაზე. ასეთი გამოცდილება ხელს უწყობს თანაგრძნობას და გაგებას ეკონომიკური პრობლემების წინაშე მყოფთა მიმართ. ამ ყოველდღიური გამოწვევების აღიარება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია სისტემური უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად და დაუცველი მოსახლეობისთვის უკეთესი მხარდაჭერის უზრუნველსაყოფად.
