თუ პოეზია იმავე მოთხოვნილებებსა და მისწრაფებებს, იგივე იმედებსა და შიშებს მიმართავს, რასაც ბიბლია მიმართავს, შეიძლება მას გაუწიოს კონკურენცია გავრცელებაში.
(If poetry should address itself to the same needs and aspirations, the same hopes and fears, to which the Bible addresses itself, it might rival it in distribution.)
უოლას სტივენსის ეს ციტატა ამაღლებს პოეზიის მნიშვნელობას და ვარაუდობს, რომ როდესაც ის ეხმიანება ადამიანურ გამოცდილებას - ჩვენს იმედებს, შიშებს, საჭიროებებსა და მისწრაფებებს - მას შეუძლია მიაღწიოს იმავე უნივერსალურ გავლენას, როგორც ბიბლიას. პოეზია, რომელიც ხშირად განიხილება, როგორც დახვეწილი ხელოვნების ფორმა ან ლიტერატურული ძიება, აქ არის პოზიციონირებული, როგორც ძლიერი ჭურჭელი, რომელსაც შეუძლია მოახდინოს ღრმა ემოციური და სულიერი გავლენა. იდეა გულისხმობს, რომ პოეზიის ჭეშმარიტი ღირებულება მდგომარეობს არა მხოლოდ მის ესთეტიკურ თვისებებში, არამედ მის უნარში, ასახოს ადამიანური არსებობის ფუნდამენტური კითხვები და ბრძოლა. როდესაც პოეზია საუბრობს ამ ელემენტებზე, ის უფრო მეტი ხდება ვიდრე ხელოვნება; ის ხდება ადამიანის ცხოვრების სპექტრის კავშირისა და ურთიერთგაგების საშუალება. ეს პერსპექტივა მოგვიწოდებს დავინახოთ პოეზია, როგორც საერთო ინსტრუმენტი, რომელიც გვთავაზობს ნუგეშს, იმედს და გამჭრიახობას, ისევე როგორც წმინდა ტექსტებს აკეთებენ მათი მიმდევრებისთვის. შედარება ასევე ხაზს უსვამს პოეტური ხმის პოტენციურ უნივერსალურობას, რომელსაც შეუძლია გადალახოს კულტურული და რელიგიური საზღვრები, როდესაც ის ეხება საერთო ადამიანურ გამოცდილებას. ის პოეტებსაც და მკითხველებსაც უბიძგებს დაინახონ პოეზია, როგორც დიალოგის სასიცოცხლო ნაწილი, რომელიც აყალიბებს ადამიანის ცხოვრებასა და გაგებას, ხაზს უსვამს, რომ მისი ჭეშმარიტი ძალა მდგომარეობს მის უნარში, მიმართოს საკუთარი თავის ღრმა ნაწილებს და ჩვენს საერთო მოგზაურობას ცხოვრებაში.
