თუ თქვენ სთხოვთ თქვენს შვილებს ვარჯიშს, მაშინ ჯობია თქვენც გააკეთოთ ეს. ივარჯიშეთ რასაც ქადაგებთ.
(If you're asking your kids to exercise, then you better do it, too. Practice what you preach.)
ციტატა ხაზს უსვამს მაგალითის მიცემის მნიშვნელობას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ეხება ღირებულებების ან ჩვევების სწავლებას სხვებისთვის, განსაკუთრებით ბავშვებისთვის. ის ვარაუდობს, რომ მშობლებმა და მეურვეებმა უნდა განასახიერონ ის ქცევები და დისციპლინები, რომლებიც მათ სურთ ნახონ თავიანთ შვილებში, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათი სიტყვები კარგავს სანდოობას. როდესაც მოზარდები თავიანთი ქმედებებით ავლენენ ჯანსაღი ცხოვრებისადმი ერთგულებას, ისინი უფრო მეტად აიძულებენ თავიანთ შვილებს მიჰყვნენ მათ. ეს პრინციპი სცილდება ფიზიკურ ვარჯიშს; ეს ეხება კეთილსინდისიერებას, სიკეთეს, სამუშაო ეთიკას და სხვა სათნოებებს. ბავშვები გულმოდგინე დამკვირვებლები არიან და ხშირად მიბაძავენ იმ ქცევებს, რომლებსაც სახლში ხედავენ - კარგი იქნება თუ ცუდი. თუ მშობლები ითხოვენ პატიოსნებას, მაგრამ რეგულარულად ატყუებენ, ბავშვები, სავარაუდოდ, მიიღებენ მსგავს ნიმუშს. პირიქით, სასურველი ქცევის მოდელირება ქმნის თანმიმდევრულ გარემოს, რომელიც ხელს უწყობს ზრდას და სწავლას. ის ასევე ასწავლის ანგარიშვალდებულებას; იმის აღიარება, რომ ქმედებები უფრო ხმამაღლა საუბრობენ, ვიდრე სიტყვები, აჩვენებს პატიოსნებას და სიმწიფეს. იმის პრაქტიკა, რასაც ადამიანი ქადაგებს, აყალიბებს ნდობას და პატივისცემას ოჯახურ კავშირებში და მის ფარგლებს გარეთ. ეს არის შეხსენება, რომ ნამდვილი გავლენა მომდინარეობს ცოცხალი მაგალითიდან და არა უბრალო ინსტრუქციებიდან. იმ პრინციპების განსახიერებით, რომლებიც მათ სურთ, რომ ბავშვებმა ისწავლონ, უფროსები არა მხოლოდ ასწავლიან უფრო ეფექტურად, არამედ ავითარებენ საკუთარ მთლიანობას. საბოლოო ჯამში, ციტატა ხაზს უსვამს, რომ ლიდერობა იწყება თვითშეგნებით და თვითდისციპლინებით, შეგვახსენებს, რომ ქმედებები ხშირად უფრო ხმამაღლა საუბრობენ, ვიდრე სიტყვები და რომ ჩვენ ვართ პასუხისმგებელი მომავალი თაობის ქცევის ჩამოყალიბებაზე ჩვენი ქცევით.
