აღზრდაში, ისევე როგორც განსჯაში, დღეები გრძელია, წლები კი მოკლე.
(In parenting, as in judging, the days are long, but the years are short.)
ეს ციტატა ლამაზად ასახავს მშობლობისა და თავად ცხოვრების პარადოქსს. ის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეუძლია ყოველდღიურმა გამოცდილებამ, რომელიც სავსეა ბრძოლებით, უძილო ღამეებითა და მუდმივი მოთხოვნებით, ყოველი დღის განუსაზღვრელი შეგრძნება. მშობლების დღეები ხშირად აღინიშნება განმეორებადი რუტინებით, უშუალო პრობლემებით და დაუნდობელი დაკავებულობის გრძნობით. ეს პერიოდი შეიძლება გადაჭარბებული ჩანდეს, რაც ბევრ მშობელს უბიძგებს გადაღლილობასა და გამოწვევებზე, რომლებიც თითქოს სამუდამოდ გრძელდება.
თუმცა, ამ ერთი შეხედვით გაუთავებელი ყოველდღიურობის მიღმა ღრმა ჭეშმარიტება იმალება: დროის წარმავალი ბუნება, როდესაც ეს ძვირფასი წლები გავიდა. როდესაც ბავშვები სწრაფად იზრდებიან, ეტაპები, როგორიცაა პირველი ნაბიჯები, სკოლის მიღწევები და თინეიჯერობის წლები სწრაფად იცლება. წლები, რომლებიც ოდესღაც ასე გრძელი ჩანდა მშობიარობის შემდგომ პერიოდში ან ადრეულ ბავშვობაში, ახლა აღიარებულია ჩვენი ცხოვრების მოკლე თავებად. ეს გაცნობიერება იწვევს დაფიქრებას ყოველი მომენტის პატივისცემის, ყოფნისა და მცირე, ერთი შეხედვით ამქვეყნიური ყოველდღიური ურთიერთქმედების მნიშვნელობაზე, რომლებიც საფუძველს უქმნის უწყვეტ მოგონებებს.
ამ დიქოტომიის გაგება წაახალისებს მშობლებსა და აღმზრდელებს, იპოვონ მოთმინება ქაოსის ფონზე და ისარგებლონ წარმავალი მომენტებით, რომლებიც გრძელვადიან პერსპექტივაში აყალიბებენ ბავშვის ბავშვობას და საკუთარ მოგზაურობას. ის გვახსენებს, რომ დრო განუწყვეტლივ წინ მიიწევს სწრაფი ტემპით და მოგვიწოდებს ვიყოთ ყურადღებიანი და მიზანმიმართული ჩვენი ძვირფასი დროის მიმართ. საბოლოო ჯამში, დღეების ხანგრძლივობის გათვალისწინება იმის გაგებით, რომ წლები გარდამავალია, შეიძლება გამოიწვიოს უფრო მნიშვნელოვანი, მადლიერი მიდგომა ყოველდღიურ ცხოვრებაში და დროის გასვლასთან.
---დონ უილეტი---
