ბოლოს მხოლოდ პეტრეს შეეძლო რაღაცის თქმა გულიდან. "მარტო მე ვარ აქ, ვინც საკუთარ თავს რაღაცას ხედავს კაცში, რომელიც ამ ყუთში წევს?" მასზე პასუხი არავის ჰქონდა, არც კი და არც არა.
(In the end it was only Peter who had something he could say from the heart. "Am I the only one here who sees something of himself in the man who's lying inside this box?"No one had an answer for him, either yes or no.)
ორსონ სკოტ კარდის წიგნში "ჩრდილოვანი თოჯინები" ჩნდება მწვავე მომენტი, როდესაც პიტერი გამოხატავს თავის ღრმა კავშირს გარდაცვლილ პიროვნებასთან. ის სვამს კითხვას, შეუძლია თუ არა ვინმეს ურთიერთობა კუბოში მყოფ მამაკაცთან, ხაზს უსვამს მარტოობის გრძნობას მის გრძნობებში, რადგან არავინ პასუხობს დადებითად ან უარყოფითად. ეს ასახავს პეტრეს უნიკალურ პერსპექტივას და ემოციურ სიღრმეს, რომელიც ეწინააღმდეგება მის გარშემო მყოფთა დუმილს.
ეს სცენა ასახავს ინდივიდუალური ასახვის არსს მოკვდავობაზე და იდენტობაზე. პეტრეს გამოკითხვა უბიძგებს მკითხველს, განიხილონ საკუთარი კავშირები სხვებთან და კაცობრიობის საერთო გამოცდილება. ის ხაზს უსვამს ღრმა ემოციების გამოხატვის სირთულეს, განსაკუთრებით იმ ჯგუფში, სადაც სხვებს შეიძლება არ ესმით ან არ იგრძნონ იგივე. საბოლოო ჯამში, ის გვიჩვენებს ადამიანური ურთიერთობების სირთულეს და ბრძოლას დაკარგვის მომენტებში საერთო ენის გამოსაძებნად.
