არ შეიძლება ითქვას, რომ კონსტიტუციამ ჩამოაყალიბა „აშშ-ის ხალხი“ ყველა დროის კორპორაციად. საუბარია არა „ხალხზე“, როგორც კორპორაციაზე, არამედ როგორც ინდივიდებზე. კორპორაცია არ აღწერს საკუთარ თავს, როგორც „ჩვენ“, არც „ადამიანებს“ და არც „ჩვენს საკუთარ თავს“. არც კორპორაციას, იურიდიულ ენაზე, აქვს რაიმე „შთამომავლობა“.
(It cannot be said that the Constitution formed 'the people of the United States,' for all time, into a corporation. It does not speak of 'the people' as a corporation, but as individuals. A corporation does not describe itself as 'we,' nor as 'people,' nor as 'ourselves.' Nor does a corporation, in legal language, have any 'posterity.')
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ფუნდამენტურ განსხვავებას ინდივიდებსა და კორპორაციებს შორის, ხაზს უსვამს იმას, რომ კონსტიტუციის მიერ „ხალხის“ აღიარება ეხება ფიზიკურ პირებს და არა კორპორატიულ ერთეულს. თავდაჯერებული ტონი ხაზს უსვამს იმას, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობა მუშაობს კონსტიტუციური პრინციპებით, ის მოსახლეობას კორპორატიულ სხეულად არ გარდაქმნის. სამართლებრივი და ფილოსოფიური თვალსაზრისით, ეს განსხვავება გადამწყვეტია, რადგან ის განსაზღვრავს, თუ როგორ არის გაგებული უფლებები, მოვალეობები და სუვერენიტეტი. მოსაზრება, რომ „ხალხი“ აღიარებულია როგორც ინდივიდები, აძლიერებს იმ აზრს, რომ კონსტიტუციური უფლებები არის პირადი და განუყოფელი, არ გადაიცემა ან შემცირდება კორპორატიულ იდენტობაზე. კორპორაციები, როგორც იურიდიული პირები, არის ხელოვნური კონსტრუქციები, რომლებიც შექმნილია კონკრეტული მიზნებისთვის, არ გააჩნიათ ბუნებრივი ატრიბუტები, როგორიცაა შთამომავლობა ან პიროვნული იდენტურობა. ეს განსხვავება ასევე გავლენას ახდენს მმართველობის ფუნქციონირებაზე, რაც უზრუნველყოფს, რომ ძალაუფლება საბოლოოდ ეკისრება ცალკეულ მოქალაქეებს და არა კორპორატიულ კლასს. ამ განსხვავების აღიარება ხელს უწყობს ინდივიდუალური თავისუფლებისა და ანგარიშვალდებულების კონცეფციის შენარჩუნებას დემოკრატიულ ჩარჩოებში. ის ასევე ასახავს მოქალაქეებსა და მთავრობას უფლებებისა და მოვალეობების ფარგლებს. თანამედროვე დისკუსიებში ამ განსხვავების გაგება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, განსაკუთრებით კორპორატიული გავლენის, ინდივიდუალური სუვერენიტეტისა და კონსტიტუციური ინტერპრეტაციების ირგვლივ დებატებში. ეს ციტატა მოგვიწოდებს, დავფიქრდეთ პოლიტიკური და იურიდიული პირების ბუნებაზე და პირად უფლებებსა და კორპორატიულ უფლებამოსილებებს შორის მკაფიო საზღვრების შენარჩუნების მნიშვნელობაზე, იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ინდივიდების სუვერენიტეტი დარჩეს ერის იურიდიული ქსოვილის საფუძველი.
