შეუძლებელი იქნება იმის დადგენა, თუ რამდენ დროსა და ენერგიას ვდებთ იმისათვის, რომ გამოვასწოროთ, შევცვალოთ და უარვყოთ ჩვენი ემოციები - განსაკუთრებით ის, რაც გვაძულებს ჩვენს ძირში, როგორიცაა წყენა, ეჭვიანობა, მარტოობა, სირცხვილი, გაბრაზება და მწუხარება.
(It would be impossible to estimate how much time and energy we invest in trying to fix, change and deny our emotions - especially the ones that shake us at our very core, like hurt, jealousy, loneliness, shame, rage and grief.)
დები ფორდის ეს ციტატა ღრმად ასახავს უნივერსალურ ბრძოლას: ადამიანის მიდრეკილებას წინააღმდეგობის გაწევა ან დათრგუნვა რთული ემოციების მიმართ. ეს გრძნობები, როგორიცაა წყენა, ეჭვიანობა, მარტოობა, სირცხვილი, გაბრაზება და მწუხარება, ხშირად იწვევს დისკომფორტს, რადგან ისინი ეჭვქვეშ აყენებენ ჩვენს სტაბილურობასა და იდენტობას. იმის ნაცვლად, რომ ეს ძირითადი ემოციები ადამიანის გამოცდილების ბუნებრივ ნაწილებად მივიჩნიოთ, ბევრი ჩვენგანი ჩართულია უწყვეტ, დამქანცველ ძალისხმევაში მათი გამოსწორების ან უარყოფის მიზნით. ეს წინააღმდეგობა შეიძლება იყოს საზიანო, რადგან ის მოიხმარს ენერგიის მნიშვნელოვან რაოდენობას - ენერგიას, რომელიც პოტენციურად შეიძლება გადაიმართოს ზრდის, განკურნებისა და თვითგაგებისკენ.
ჩვენი ღრმა ემოციების წაშლის ან „გამოსწორების“ მცდელობის უშედეგო ამოცნობისას, არსებობს იმპლიციტური მოწვევა, განვავითაროთ ემოციური მიღება. ემოციების, როგორც მესინჯერების მიღება, ვიდრე მტრები, ხელს უწყობს გამძლეობას და ემოციურ ინტელექტს. როდესაც საკუთარ თავს უფლებას ვაძლევთ სრულად ვიგრძნოთ და ვაღიაროთ ეს მძაფრი ემოციები, ჩვენ ვქმნით ადგილს ავთენტური დამუშავებისა და ტრანსფორმაციისთვის. ასეთმა ემოციურმა პატიოსნებამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო მნიშვნელოვანი კავშირები სხვებთან და უფრო ღრმა თვითშეგნება.
უფრო მეტიც, ციტატა ხელს უწყობს დაფიქრებას იმაზე, თუ როგორ გვაიძულებს საზოგადოების ნორმები და ინდივიდუალური აღზრდა დავთრგუნოთ გარკვეული ემოციები, რომლებიც აღიქმება როგორც ნეგატიური ან არასასიამოვნო. ამ ცნობიერების ათვისებამ შეიძლება მოგვცეს მოტივაცია, რომ გადახედოს იმას, თუ როგორ ჩავერევით ჩვენს ემოციურ ლანდშაფტში და განვივითაროთ თანაგრძნობა საკუთარი თავის მიმართ, როდესაც ვატარებთ რთულ გრძნობებს. საბოლოო ჯამში, იმის გაგება, რომ ეს ემოციები ჩვენი ძირითადი ადამიანური გამოცდილების განუყოფელი ნაწილია, შეიძლება გახდეს პიროვნული ზრდისა და ემოციური თავისუფლების კატალიზატორი.
