ცხოვრება სევდიანია. ხალხი, ხომ იცი, აპირებს გავლას და იცი, რომ ერთ დღესაც გაივლის.
(Life is sad. People, you know, are going to pass, and you know that you will one day.)
ეს ციტატა ასახავს ადამიანის არსებობის მწარე და გარდაუვალ რეალობას - ცხოვრებისა და ურთიერთობების გარდამავალ ბუნებას. ის საუბრობს სიმართლეზე, რომელიც შეიძლება იყოს არასასიამოვნო, მაგრამ უდავოდ მნიშვნელოვანი: დაკარგვა ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია. იმის გაცნობიერება, რომ ისინი, ვისზეც ვზრუნავთ, საბოლოოდ დაიღუპებიან და რომ ჩვენი დრო შეზღუდულია, იწვევს ღრმა დაფიქრებას იმაზე, თუ როგორ ვირჩევთ ცხოვრებას. ამ აღიარებაში არის სევდა, სევდა, რომელიც დაკავშირებულია სიხარულის, სიყვარულისა და თანამგზავრობის განუყოფელობასთან. თუმცა, ის ასევე გვიბიძგებს, რომ დავაფასოთ ის მომენტები, რომლებიც გვაქვს, ძვირფასი გავუწიოთ კავშირებს, რომლებსაც ვაშენებთ და აზრობრივად ჩავერთოთ გარშემომყოფებთან. მოკვდავობის ღიად დაპირისპირებამ შეიძლება განავითაროს უფრო დიდი მადლიერება და სიღრმე ყოველდღიურ გამოცდილებაში, შეგვახსენოს, რომ ცხოვრების სისუსტე ასევე არის ის, რაც მას ძვირფასს ხდის. ამ ცნობიერებას შეუძლია მოგვცეს მოტივაცია, ვიცხოვროთ თანაგრძნობით, სიკეთითა და თანდასწრებით, მაშინაც კი, როდესაც ჩვენ ვებრძოლებით იმ მწუხარებას, რომელიც მოაქვს ცხოვრების განუყოფელობას. საბოლოო ჯამში, ეს არის მოწოდება, მივიღოთ ცხოვრების ციკლი მადლით, იმავდროულად მივიღოთ სიყვარული და სილამაზე, რაც მას საშუალებას აძლევს.
