ვინაიდან მთელი ცხოვრება ფუჭია, არსებობის გადაწყვეტილება ყველაზე ირაციონალური უნდა იყოს.
(Since all life is futility, then the decision to exist must be the most irrational of all.)
ეს ციტატა იკვლევს ეგზისტენციალურ ნიჰილიზმს და ეჭვქვეშ აყენებს არსებობის მიზანს ერთი შეხედვით ამაო სამყაროში. ის ვარაუდობს, რომ ცხოვრების თანდაყოლილი უაზრობის აღიარება ცხოვრების არჩევანს ირაციონალურს ხდის, რაც გვაიძულებს დავუპირისპირდეთ ჩვენი რწმენის სიღრმეს მნიშვნელობისა და მიზნის შესახებ. ასეთი ასახვა ხშირად იწვევს სასოწარკვეთის გრძნობას, მაგრამ ასევე შესაძლებლობას გადააფასოს ის, რაც ცხოვრებას აფასებს მიზნის ტრადიციული ცნებების მიღმა.