კანონმდებელი უნდა იყოს ნაზი, ლმობიერი და ჰუმანური. კანონმდებელი უნდა იყოს გამოცდილი არქიტექტორი, რომელიც აშენებს საკუთარ შენობას საკუთარი თავის სიყვარულის საფუძველზე და ყველას ინტერესი უნდა იყოს თითოეულის ინტერესების შედეგი.
(The lawgiver ought to be gentle, lenient and humane. The lawgiver ought to be a skilled architect who raises his building on the foundation of self-love, and the interest of all ought to be the product of the interests of each.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს თანაგრძნობისა და სიბრძნის მნიშვნელობას მმართველობაში. კანონმდებელი უნდა მიუდგეს თავის როლს კეთილგანწყობით და გაგებით, ააშენოს სისტემა, რომელიც ფესვგადგმულია ინდივიდუალური პირადი ინტერესებიდან, რომელიც საბოლოოდ სარგებელს მოუტანს მთლიან საზოგადოებას. კანონების შემუშავებით, რომლებიც აკავშირებენ პირად სტიმულებს კოლექტიურ კეთილდღეობასთან, მმართველობა უფრო ბუნებრივი და ეფექტური ხდება. არქიტექტორის მეტაფორა ხაზს უსვამს ფრთხილად დაგეგმვისა და მორალური მთლიანობის მნიშვნელობას სამართლიანი საზოგადოების შექმნაში. ასეთი მიდგომა მხარს უჭერს კანონებს, რომლებიც არა მხოლოდ ავტორიტეტული, არამედ ჰუმანურია, ხელს უწყობს პატივისცემას და ხელს უწყობს მოქალაქეებს შორის ჰარმონიას.
