რომანტიკის მოყვარულებს შეუძლიათ სხვაგან წავიდნენ კმაყოფილებისთვის, მაგრამ სად შეიძლება მიმართონ სიმართლის მოყვარულებს, თუ არა ისტორიას?
(The lovers of romance can go elsewhere for satisfaction but where can the lovers of truth turn if not to history?)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ხშირად ურთიერთსაწინააღმდეგო სურვილებს რომანტიკულ იდეალიზმს და მძიმე ჭეშმარიტებებს შორის. რომანტიზმი, რომელიც ყურადღებას ამახვილებს ვნებაზე, სილამაზესა და ფანტაზიაზე, ხშირად ეძებს სრულყოფილებას გრძნობებსა და წარმოსახვაში, ზოგჯერ კი გაურბის რეალობას ესთეტიკური სიამოვნების გამო. პირიქით, ჭეშმარიტების მოყვარულებს ამოძრავებთ ავთენტურობისა და გაგების ძიებით, იმის აღიარებით, რომ ნამდვილი ცოდნა ხშირად მკვიდრობს წარსულში - ისტორიაში. ისტორია ემსახურება როგორც ადამიანური გამოცდილების საცავს, იპყრობს წარმატებებს, წარუმატებლობას, კონფლიქტებს და ტრიუმფებს, რომლებიც გვთავაზობენ გაკვეთილებს და შეხედულებებს ფანტაზიის ზედაპირული ან წარმავალი ემოციების მიღმა.
ეს ფრაზა გვთავაზობს, რომ სანამ რომანტიკა მიმართავს ჩვენს სურვილს იდეალიზებული სიყვარულისა და ლამაზი ილუზიებისკენ, სიმართლე მოითხოვს უფრო გამაფრთხილებელ პერსპექტივას. მათთვის, ვინც ერთგულია რეალობის გაგებისკენ, ისტორია იძლევა ადამიანთა მცდელობების დაუოკებელ ანგარიშს. ის გვამაგრებს რეალობაში, რაც იყო, წაახალისებს კრიტიკულ რეფლექსიასა და სწავლას. საინტერესოა, რომ რომანტიკასა და სიმართლეს შორის ეს დაძაბულობა დროულია; კაცობრიობა ყოველთვის ეძებდა სიყვარულისა და გმირობის ისტორიებს, მაგრამ ასევე სჭირდება ფაქტების ფხიზელი გადმოცემა, რათა თავიდან აიცილოს ილუზიები და ცრუ იმედი.
იმის მტკიცებით, რომ ჭეშმარიტების მოყვარულებმა ისტორიას უნდა მიმართონ, ციტატა ამაღლებს ისტორიული ცოდნის მნიშვნელობას, როგორც მნიშვნელოვანი საფუძველი ცხოვრებისათვის. ეს გულისხმობს, რომ ემოციურ ან რომანტიკულ გაქცევას, მიუხედავად იმისა, რომ მაცდურია, შეიძლება არ ჰქონდეს სიღრმე, თუ არ არის დაფუძნებული ისტორიული გამჭრიახობით მოწოდებულ კონტექსტში. ეს აღიარება ხელს უწყობს ცხოვრების უფრო დაბალანსებულ მიდგომას, სადაც ვნება და სიმართლე თანაარსებობს. არსებითად, ის საუბრობს გამჭრიახობის აუცილებლობაზე: მშვენიერებისა და სიყვარულის დაფასებაზე, მაგრამ ასევე ჭეშმარიტებისა და ავთენტურობის დაფასებაზე, რომელსაც ისტორია ასე გულმოდგინედ ინახავს. ასეთი პერსპექტივა გვიბიძგებს, რომ არ გამოვტოვოთ წარსულის გაკვეთილები დროებითი სიამოვნებებისკენ, არამედ დავინახოთ ის, როგორც სასიცოცხლო რესურსი საკუთარი თავის და სამყაროს გასაგებად.