ცენზურა ხშირად აღიქმება, როგორც აუცილებელ ინსტრუმენტად საზოგადოების წესრიგის შესანარჩუნებლად და ინდივიდების მავნე ან შეურაცხმყოფელი შინაარსისგან დასაცავად. თუმცა, ეს ციტატა ეჭვქვეშ აყენებს ამ ცნებას იმით, რომ ცენზურა თავისთავად ნამდვილი უხამსობაა. ის ხაზს უსვამს პარადოქსს, რომ საზოგადოების „არასასურველი“ იდეებისა და გამონათქვამებისგან დაცვის მცდელობისას ჩვენ შეიძლება ვარღვევთ ფუნდამენტურ თავისუფლებებს, როგორიცაა სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლება. როდესაც ცენზურა ზედმეტად ან თვითნებურად გამოიყენება, მას შეუძლია ჩაახშოს შემოქმედებითობა, ხელი შეუშალოს განსხვავებული მოსაზრებებს და შეაფერხოს ცოდნისა და კულტურის პროგრესი. გამოხატვის თავისუფლება არის დემოკრატიული საზოგადოებების ქვაკუთხედი, რომელიც იძლევა ღია დებატების, იდეების გამოწვევისა და მრავალფეროვანი პერსპექტივების აღნიშვნის საშუალებას. ცენზურას უხამსად დასახელება კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს ინფორმაციისა და შეხედულებების ჩახშობის მორალს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ცენზურა გამოიყენება ოპოზიციის, უმცირესობების ან არაპოპულარული იდეების გასაჩუმებლად. ის გვახსენებს, რომ ჭეშმარიტი დანაშაული შეიძლება მდგომარეობდეს თვით ჩახშობის აქტში და არა შინაარსის ჩახშობაში. საზოგადოება, რომელიც ცენზურას აყვავების საშუალებას აძლევს, რისკავს გახდეს მჩაგვრელი, რომელსაც შეუძლია განსაზღვროს რა არის მისაღები და რა არა, ხშირად სუბიექტურ მორალურ ან პოლიტიკურ სტანდარტებზე დაყრდნობით. თავისუფალი საზოგადოების არსი არის მისი უნარი, დაუპირისპირდეს მის ნაკლოვანებებს და ისწავლოს შეცდომებზე, ხშირად არასასიამოვნო ან საკამათო იდეების გამოხატვის საშუალებას. ამ იდეების გაჩუმება ზნეობის ან დეკორაციის სახელით შეიძლება გამოიწვიოს ინტელექტუალური სტაგნაცია და ძირი გამოუთხაროს ფუნდამენტურ უფლებებს, რომლებიც საფუძვლად უდევს დემოკრატიულ თავისუფლებას. მაშასადამე, ღია დისკურსის მიღება, მაშინაც კი, როცა არასასიამოვნოა, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ავთენტური პროგრესისა და სამართლიანობისთვის.