თვითმკვლელის ნათესავები ყოველთვის ცუდად თვლიან, რომ ის ცოცხალი არ დარჩა ოჯახის ღირსების გამო.
(The relatives of a suicide always take it in bad part that he did not remain alive out of consideration for the family dignity.)
ეს ციტატა იკვლევს თვითმკვლელობის შემდეგ დარჩენილთა რთულ და ხშირად მტკივნეულ რეაქციებს. იგი ხაზს უსვამს საზოგადოების მიდრეკილებას ამგვარი ტრაგედიების ინტერპრეტაციის კუთხით ოჯახის რეპუტაციისა და ღირსების თვალით. როდესაც ვინმე იკლავს საკუთარ სიცოცხლეს, ეს არ არის მხოლოდ სასოწარკვეთილების პირადი აქტი, არამედ ის, რაც ღრმად ერევა მათ საზოგადოებასა და ოჯახურ წრეში. ნათესავებმა შეიძლება განიცადონ ემოციების სპექტრი - მწუხარება, დანაშაულის გრძნობა, სირცხვილი ან თუნდაც ბრაზი - მაგრამ განმეორებადი თემაა აღქმა, რომ გარდაცვლილის გადაწყვეტილება იყო მათი ოჯახის სოციალური მდგომარეობის წარუმატებლობა. ამ პერსპექტივამ შეიძლება გაართულოს დაკარგვის ტრავმა, რაც ართულებს ახლობლებს მწუხარების ჯანსაღად დამუშავებას. ის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ აყალიბებს სოციალური ღირებულებები და კულტურული მოლოდინები ფსიქიკური ჯანმრთელობისა და ტრაგედიის შესახებ ჩვენს გაგებას. იმის აღიარება, რომ სოციალურმა სირცხვილმა შეიძლება გავლენა მოახდინოს თვითმკვლელობაზე რეაქციებზე, გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს უფრო თანაგრძნობისა და გაგების პასუხების გასაძლიერებლად. თანაგრძნობა და ინფორმირებულობა დაგეხმარებათ სტიგმის დაშლაში, ხაზგასმით, რომ ფსიქიკური ჯანმრთელობის ბრძოლა ნამდვილია და მოითხოვს მხარდაჭერას და არა განსჯას. გარდა ამისა, ასეთმა რეაქციებმა შესაძლოა ხელი შეუშალოს ღია დიალოგებს ფსიქიკური დაავადების შესახებ, რაც ართულებს დაზარალებულთათვის დახმარების ძებნას. ეს ციტატა მოგვიწოდებს დავფიქრდეთ თანაგრძნობის მნიშვნელობაზე საზოგადოების მოლოდინზე და საჭიროება, მხარი დავუჭიროთ ინდივიდებსა და მათ ოჯახებს გაგებით და არა სირცხვილით. ის გვახსენებს, რომ ყოველი ტრაგიკული არჩევანის მიღმა დგას ტკივილის მქონე ადამიანი, რომელიც იმსახურებს თანაგრძნობას და მზრუნველობას - და არა განსჯას, რომელიც დაფუძნებულია რეპუტაციის ან ღირსების ცნებებზე.
