მდიდრებს ვერავინ ეტყვის, რომ განაგრძონ ბრძოლა, რადგან მდიდარი ადამიანი ადგენს კანონს, რომელიც წმინდავს და ასუფთავებს მის ცხოვრებას.
(There is none to tell the rich to go on striving, for a rich man makes the law that hallows and hollows his own life.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს სიმდიდრისა და ძალაუფლების თვითგანვითარებულ ბუნებას. ეს იმაზე მეტყველებს, რომ მდიდრები ხშირად არიან თავიანთი წესების არქიტექტორები, რომლებსაც შეუძლიათ მათი ამაღლება და ჩახუტება. იდეა, რომ არავინ ურჩევს მდიდრებს შეანელონ ან დაფიქრდნენ, ხაზს უსვამს ციკლს, სადაც მატერიალურმა წარმატებამ შეიძლება გამოიწვიოს პირადი ინტერესი, პოტენციურად უფრო ფართო საზოგადოების კეთილდღეობის ხარჯზე. ის იწვევს მორალურ პასუხისმგებლობებზე დაფიქრებას, რომლებიც მოჰყვება სიმდიდრეს და პრივილეგიების იზოლირებულ შედეგებს. საბოლოო ჯამში, ის მოითხოვს ცნობიერების ამაღლებას, თუ როგორ შეუძლია პიროვნულმა მოგებამ შექმნას კანონები და ღირებულებები, ხშირად ქმნის დახურულ წრეს, რომელიც გავლენას ახდენს როგორც ინდივიდუალურ ცხოვრებაზე, ასევე სოციალურ სტრუქტურებზე.
