როდესაც ჩემმა ძმამ დამირეკა, 2003 წლის 22 მაისის დილით, რომ მაცნობა, რომ ჩვენი დედა ქეროლაინ ოუტსი მოულოდნელად გარდაიცვალა ინსულტით, ეს იყო შოკი, რომლისგანაც, გარკვეულწილად, ჯერ კიდევ არ გამოვჯანმრთელდი.
(When my brother called to inform me, on the morning of May 22, 2003, that our mother Caroline Oates had died suddenly of a stroke, it was a shock from which, in a way, I have yet to recover.)
ეს მტკივნეული ციტატა ასახავს უეცარი დანაკარგის მუდმივ გავლენას და ღრმა შოკს, რომელიც განიცადა, როდესაც საყვარელი ოჯახის წევრი მოულოდნელად გარდაიცვალა. დედის სახელის თარიღი და კონკრეტული ხსენება ინტიმურ და პირად შეხებას აძლევს, რაც მკითხველს აგრძნობინებს მწუხარების სიმძიმეს და ხანგრძლივ ემოციურ შედეგებს. ჯოის კეროლ ოუტსი გამოხატავს უნივერსალურ გამოცდილებას - როგორ ცვლის გარკვეული მომენტები სამუდამოდ ჩვენს ცხოვრებას და როგორ ეწინააღმდეგება ზოგიერთი ჭრილობა დროთა განმავლობაში სრულ განკურნებას. განცხადება „ერთგვარად, მე ჯერ კიდევ არ გამოვჯანმრთელდი“ ასახავს აზრს, რომ მწუხარების აღდგენა არ არის ხაზოვანი მოგზაურობა, არამედ რთული პროცესი, რომელიც შეიძლება გაგრძელდეს განუსაზღვრელი ვადით. ეს მონაკვეთი ცხადყოფს, თუ როგორ არღვევს სიკვდილი, განსაკუთრებით მოულოდნელი და გაუთვალისწინებელი, ჩვენს ნორმალურობის გრძნობას და არღვევს ოჯახური ურთიერთობების საფუძველს. იგი ასევე ხაზს უსვამს და-ძმების მნიშვნელობას, როგორც ახალი ამბების მატარებლებს და როლს, რომელსაც კომუნიკაცია ასრულებს მნიშვნელოვან ცხოვრებისეულ მოვლენებში. უფრო ფართო გაგებით, ციტატა იწვევს სიკვდილიანობაზე, ადამიანის სიცოცხლის სისუსტეზე და მწუხარებით ცხოვრებისთვის საჭირო ემოციურ გამძლეობაზე დაფიქრებას. ასეთ ღრმად პიროვნულ თემაზე წერა ასევე ხაზს უსვამს თხრობის ძალას და მწუხარების გადამუშავებაში გაზიარებულ გამოცდილებას. ჯოის კეროლ ოუტსის გულწრფელობა მისი მუდმივი ბრძოლის შესახებ იმ დღის ხსოვნასთან დაკავშირებით, გვახსენებს, რომ მწუხარება არ არის მხოლოდ პირადი ტკივილი, არამედ ადამიანის მდგომარეობის განუყოფელი ნაწილი, რომელიც აყალიბებს ჩვენს იდენტობას და ემოციურ ლანდშაფტს.
