არ იქნებოდა საკმაოდ უხერხული სამყარო, ყველა რომ იყოს ბრძენი და გონიერი…და კარგი? რაზე ვიპოვით სასაუბროდ?
(Wouldn't it be a rather drab world if everybody was wise and sensible…and good? What would we find to talk about?)
ლ.მ. მონტგომერის ციტატა „ქარიან ვერხვებიდან“ ასახავს იმ აზრს, რომ თუ ყველას ჰქონოდა სიბრძნე, მგრძნობელობა და სიკეთე, ცხოვრება დაკარგავდა მის სიკაშკაშეს და მღელვარებას. მრავალფეროვანი პიროვნებებისა და პერსპექტივების არარსებობამ შეიძლება გამოიწვიოს საინტერესო საუბრებისა და გამოცდილების ნაკლებობა, რაც სამყაროს ერთფეროვან და პროგნოზირებადს გახდის. ინდივიდუალური უცნაურობები და არასრულყოფილება ხელს უწყობს ადამიანთა ურთიერთქმედების სიმდიდრეს.
ეს აზრი გვაიძულებს დავაფასოთ სილამაზე უნიკალურობაში და ადამიანთა ნაკლოვანებების მრავალფეროვნება, რაც ცხოვრებას საინტერესოს ხდის. თუ ყველა ერთსა და იმავე იდეალებს იცავდა, ამან შეიძლება შეამციროს ურთიერთობების სიღრმე და განსხვავებებიდან მიღებული სიხარული. კაცობრიობის სირთულის აღნიშვნა აძლიერებს ჩვენს კავშირებს და ინარჩუნებს ჩვენს დისკუსიებს ცოცხალი და შინაარსიანი.
