Tussen de 15e en de 17e eeuw vergaten de moslims de God van Abraham, Christus en Mohammed. Ze gingen God zien als de Autoriteit, die mensen onder controle hield. Ik geloof dat ze geen andere verklaring konden vinden voor de ondergang van hun wereld. Ze zeiden dat het een daad van God was; het was volkomen onredelijk, dus zeiden ze dat God onkenbaar is. En dit geloof, dat onder miljoenen mensen overheerste, beïnvloedde de pas bekeerde Turken, zodat ook zij terugkeerden naar het heidendom. De Saraceense wereld en de Turken die haar hadden veroverd, verzonken in stagnatie.
(Between the 15th century and the 17th century, the Moslems forgot the God of Abraham, Christ, and Mohammed. They came to think of God as Authority, controlling men. I believe they could find no other explanation for the ruin of their world. They said it was an act of God; it was completely unreasonable, so they said that God is Unknowable. And this belief, prevailing among the millions, affected the newly-converted Turks, so that they, too, reverted to paganism. The Saracen world and the Turks who had conquered it, sank into stagnation.)
Tussen de 15e en 17e eeuw veranderden veel moslims hun begrip van God van een persoonlijk wezen naar een onpersoonlijke autoriteit, wat een gevoel van wanhoop over hun maatschappelijke achteruitgang weerspiegelde. Deze transformatie vloeide voort uit hun onvermogen om de chaos om hen heen te rationaliseren, waardoor ze gingen geloven dat God onkenbaar was, omdat ze hun erbarmelijke omstandigheden toeschreven aan de goddelijke wil. Dit perspectief verspreidde zich onder de bevolking en had zelfs een diepe invloed op de pas bekeerde Turken, die steeds meer terugkeerden naar heidense geloofsovertuigingen.
Deze culturele en spirituele stagnatie markeerde een aanzienlijke achteruitgang in de eens zo levendige Saraceense wereld. De verschuiving in de perceptie ten opzichte van God beïnvloedde niet alleen het individuele geloof, maar droeg ook bij aan een bredere maatschappelijke stagnatie. Het commentaar van Rose Wilder Lane benadrukt hoe het verlies van een persoonlijke verbinding met het goddelijke een rol kan hebben gespeeld in de bredere desintegratie en teloorgang van beschavingen gedurende deze periode.
