Ik herinner me dat ik op een dag met een saxofoon in de spiegel zat, alleen maar naar mezelf keek en zei: 'Ik kan dit niet; dit is belachelijk.'
(I remember one day sitting in the mirror with a saxophone, just looking at myself, being like, 'I can't do this; this is ridiculous.')
[Dit citaat reflecteert op momenten van twijfel aan zichzelf en geeft de universele ervaring weer van het in twijfel trekken van iemands capaciteiten. Zittend met een saxofoon, een symbool van creativiteit en passie, confronteert de spreker hun innerlijke criticus en benadrukt hoe zelfs het nastreven van artistieke passies verweven kan zijn met gevoelens van ontoereikendheid. Deze momenten van kwetsbaarheid zijn natuurlijk en maken vaak deel uit van groei, en herinneren ons eraan dat het in vraag stellen van onszelf ons potentieel niet vermindert; het kan doorzettingsvermogen motiveren. Het omarmen van dergelijke gevoelens is cruciaal voor het ontwikkelen van veerkracht op de reis van zelfontdekking en meesterschap.]
