Mijn vader verhuisde begin twintig naar Londen en is eigenlijk niet meer teruggegaan. De ironie is dus dat ik heel veel tijd in Ierland heb doorgebracht, maar niet met mijn vader. Ik heb films opgenomen in Belfast, waar hij vandaan komt. En ik heb in Dun Laoghaire gefotografeerd. Dat is geweldig. En ik heb in Dublin gefotografeerd.
(My dad moved to London in his early 20s and didn't really go back. So the irony is I've spent lots and lots of time in Ireland, but not with my dad. I've shot films in Belfast, where he's from. And I've shot in Dun Laoghaire. Which is great. And I've shot in Dublin.)
Dit citaat benadrukt de interessante dynamiek van erfgoed en persoonlijke ervaring. Ondanks dat iemands familiale wortels in Ierland liggen, creëren fysieke afstand en levenskeuzes vaak een kloof tussen wortels en aanwezigheid. Het werk van de spreker in Ierse steden symboliseert een verbinding met hun afkomst, ook al bleef hun persoonlijke relatie met hun vader afstandelijk. Het reflecteert op hoe reizen – zowel letterlijk als metaforisch – ons begrip van identiteit en erbij horen vormgeven. De vermelding van filmopnamen voegt een laag verhalen toe, waarbij wordt benadrukt dat de persoonlijke geschiedenis kan worden verkend en uitgedrukt door middel van creatieve bezigheden. Over het geheel genomen onderstreept het de complexe manieren waarop familiegeschiedenis en individuele ervaringen met elkaar verweven zijn, waardoor iemands zelfgevoel over afstanden en tijd heen wordt gevormd.
