Dus, wat doe je als je weet dat je nog twee dagen te leven hebt? Eet een hele Bitter Chocolate Death-cake helemaal alleen. Herlees mijn favoriete roman. Koop acht dozijn rozen bij de beste bloemist van de stad – de superdure, die naar rozen ruiken in plaats van er alleen maar zo uit te zien – en hang ze overal in mijn appartement op. Kijk eens goed naar iedereen van wie ik hou.
(So, what do you do when you know you have two days to live? Eat an entire Bitter Chocolate Death cake all by myself. Reread my favorite novel. Buy eight dozen roses from the best florist in town--the super expensive ones, the ones that smell like roses rather than merely looking like them--and put them all over my apartment. Take a good long look at everyone I love.)
Wanneer de verteller wordt geconfronteerd met de kennis van de naderende dood, kiest hij ervoor om zich over te geven aan eenvoudige genoegens die vreugde en troost brengen. Ze erkennen de beperkte tijd die ze nog hebben en besluiten te genieten van een hele Bitter Chocolate Death-cake, een traktatie die symbool staat voor het genieten van rijke ervaringen. De keuze om een geliefde roman te herlezen benadrukt het belang van het opnieuw bezoeken van bronnen van geluk en vertrouwdheid in moeilijke tijden.
Naast persoonlijk comfort drukt de hoofdpersoon genegenheid voor dierbaren uit door hun appartement te vullen met luxueuze rozen die echte schoonheid en geur oproepen. Deze daad van jezelf omringen met doordachte herinneringen aan liefde illustreert een verlangen om verbindingen en momenten van geluk in hun laatste dagen te vieren. De passage weerspiegelt een aangrijpende mix van zelfzorg, nostalgie en waardering voor de vluchtige momenten van het leven.
