Teagan - Wat is het? Garreth - Niemand heeft ooit voor mij gebeden. Ik heb altijd je gebeden gehoord. Je bad dat ik naar je toe mocht komen toen je een nare droom had. Ik heb je zelfs horen bidden voor een perfecte, onbaatzuchtige, geweldige jongen om verliefd op te worden. Maar ik heb je nog nooit voor mij horen bidden.
(Teagan - What is it? Garreth - No one's ever prayed for me before. I've always heard your prayers. You prayed for me to come to you when you had a bad dream. I even heard you pray for a perfect, selfless, superwonderful boy to fall in love with. But I've never heard you pray for me.)
Deze aangrijpende uitwisseling onthult thema's als liefde, verlangen en niet-herkende toewijding. Teagans gebeden waren naar buiten gericht, gericht op anderen, misschien in de hoop dat haar gebeden een impact zouden hebben op degenen om wie ze gaf, of dat haar liefde tot uiting zou komen in haar daden en hoop voor de mensen om haar heen. Omgekeerd benadrukt Garreths besef dat niemand 'voor hem heeft gebeden' een ontroerende onschuld of misschien wel een leemte in emotionele steun die vaak als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Het onderstreept een veel voorkomende menselijke ervaring: het gevoel ongezien of niet erkend te zijn, vooral als het om zaken van het hart gaat. Op dit moment verschuift het perspectief van externe uitingen van liefde – bidden voor iemand anders – naar het intieme verlangen naar wederkerigheid en erkenning. Deze lyrische dialoog is een voorbeeld van de diepe emotionele tweedeling die liefde met zich meebrengt: de zorg voor en de hoop voor anderen, vaak verstoken van erkenning, en het even oprechte verlangen om in ruil daarvoor gewaardeerd en geliefd te worden. De kwetsbaarheid in de verklaring van Garreth nodigt lezers uit om na te denken over het belang van erkenning en hoe diepgaande gebaren van liefde, stil of gesproken, ons begrip van verbinding vormen. Bovendien benadrukt het dat liefde niet alleen om grote gebaren gaat, maar ook om subtiele, vaak onzichtbare daden van hoop en toewijding. Dit citaat geeft prachtig het universele verlangen weer om zich gezien, gekoesterd en gebeden te voelen – een bewijs van de menselijke behoefte aan erkenning en emotionele intimiteit in relaties.** uit het boek: (Angel Star) *auteur: ---Jennifer Murgia---
