Het is een verhaal dat jij en ik samen in jouw herinnering zullen construeren. Als het verhaal überhaupt iets voor je betekent, beschouw het dan, als je het je later herinnert, niet als iets dat ik heb gemaakt, maar eerder als iets dat we samen hebben gemaakt.
(The story is one that you and I will construct together in your memory. If the story means anything to you at all, then when you remember it afterward, think of it, not as something I created, but rather as something that we made together.)
Het citaat benadrukt het collaboratieve karakter van verhalen vertellen en geheugen. Het suggereert dat het verhaal waarmee we ons bezighouden niet alleen het product is van de verbeelding van de auteur, maar een gedeelde ervaring tussen de lezer en de schrijver. Deze interactie voegt diepte en persoonlijke betekenis toe aan het verhaal, waardoor het een gezamenlijke creatie wordt die betekenisvoller resoneert met de lezer.
Door het verhaal te kaderen als iets dat samen is opgebouwd, moedigt de auteur de lezers aan een actieve rol te spelen bij het vormgeven van hun begrip en interpretatie van de plot. Het benadrukt het idee dat onze herinneringen aan verhalen evolueren door onze persoonlijke ervaringen en reflecties, waardoor uiteindelijk een unieke band tussen het verhaal en de lezer ontstaat.
