degenen die naar de hoogste hoogten kunnen stijgen, kunnen ook naar de diepste diepten duiken, en dat de natuur die het meest geniet, degene is die ook het zwaarst lijdt.
(those who can soar to the highest heights can also plunge to the deepest depths, and that the natures which enjoy most keenly are those which also suffer most sharply.)
De reflecties van L.M. Montgomery suggereren een diepgaand verband tussen de uitersten van de menselijke ervaring. Het idee dat degenen die grote emotionele of artistieke hoogten bereiken, evengoed in staat zijn om aanzienlijke dieptepunten te ervaren, benadrukt de dualiteit in het leven. Dit idee spreekt over de intense gevoeligheid die sommige mensen bezitten, waardoor ze vreugde en schoonheid kunnen waarderen, maar ze ook blootstellen aan diep verdriet en pijn.
Dit perspectief kan bij velen weerklank vinden, wat illustreert dat een rijk, levendig leven vaak gepaard gaat met strijd. Montgomery benadrukt een fundamentele waarheid over het bestaan: hoe meer iemand voelt, hoe groter het risico dat hij lijdt. Daarom kunnen degenen die het leven volledig omarmen, met al zijn hoogte- en dieptepunten, waardering ontwikkelen voor zowel de vreugdevolle momenten als de lessen die uit ontberingen voortkomen.
