Als de vermoeide dag zijn licht laat schijnen, laat ik mijn hoofd rusten en droom ik, rijd ik op de grote donkere vogel van de nacht, zo rustig en sereen. Dan kan ik in de verte de maan aanraken, die glimlachend aan de hemel staat, en een fonkeling van elke ster stelen, terwijl we voorbij vliegen. We vliegen de nacht naar het ochtendgloren en wachten tot het donker is, om ons te verwonderen over het wonderbaarlijke schouwspel van de zonsopgang in het oosten. Dus slaap verder, mijn kleintje, zweef zacht als disteldons, en word wakker om te zien wanneer de nacht voorbij is, de gouden ochtendjurk.
(When weary day does shed its light, I rest my head and dream, I ride the great dark bird of night, so tranquil and serene. Then I can touch the moon afar, which smiles up in the sky, and steal a twinkle from each star, as we go winging by. We'll fly the night to dawning light, and wait 'til dark has ceased, to marvel at the wondrous sight, of sunrise in the east. So slumber on, my little one, float soft as thistledown, and wake to see when night is done, fair morning's golden gown.)
De passage weerspiegelt een rustgevende en magische nachtelijke ervaring, waarin de spreker, moe van de dag, rust vindt in dromen. Ze stellen zich voor dat ze vliegen met een majestueuze donkere vogel, terwijl ze een gevoel van rust ervaren als ze de maan aanraken en fonkelende sterren verzamelen tijdens hun hemelse reis. Deze beelden roepen een serene ontsnapping aan de werkelijkheid op.
Terwijl ze door de nacht reizen, wordt de verwachting voor de dageraad opgebouwd. De spreker moedigt een kleintje aan om te rusten en belooft dat hij zal ontwaken met de schoonheid van het ochtendlicht en de warmte van een nieuwe dag. Deze zachte herinnering benadrukt de cyclus van dag en nacht en viert het wonder van de natuur en de betoverende overgang van zonsondergang naar zonsopgang.
