Wszyscy hiszpańscy intelektualiści zaintonowali jedną wielką pieśń radości i nadziei. Teraz Hiszpania była czysta. Teraz każdy Hiszpan był całkowicie posłuszny Kościołowi i królowi. Jako jedyna ze wszystkich krajów europejskich Hiszpania stanowiła teraz zjednoczoną masę lojalnych ludzi, wierzących i działających jako jedna istota. Każdy myśliciel i poeta w Hiszpanii celebrował w książce i pieśni to chwalebne wydarzenie, ten błogosławiony czas, początek Złotego Wieku Hiszpanii. To był koniec Hiszpanii.
(All Spanish intellectuals burst into one great song of joy and hope. Now Spain was clean. Now every Spaniard was wholly obedient to Church and King. Alone of all European countries, Spain was now one united mass of loyal men, believing and acting as one being. Every thinker and poet in Spain celebrated in book and song this glorious event, this blessed time, the dawn of Spain's Golden Age. It was the end of Spain.)
Fragment ten podkreśla kluczowy moment w historii Hiszpanii, przedstawiając czas euforycznej jedności wśród intelektualistów. Świętowali nowo odkryte poczucie posłuszeństwa i lojalności wśród ludności wobec Kościoła i monarchy, przedstawiając Hiszpanię jako symbol harmonii i oddania. Ta powszechna radość oznacza zbiorowe przyjęcie wartości zgodnych z tradycyjnym autorytetem, co oznacza głęboką zmianę kulturową.
Jednak ten moment triumfu jest ironicznie postrzegany jako początek upadku Hiszpanii. Entuzjastyczne świętowanie myślicieli i poetów maskowało utratę indywidualnego myślenia i wolności, sugerując, że trzymanie się pojedynczej ideologii i rządów ostatecznie zdusiło potencjał kraju. Dlatego też, choć przedstawiana jako chwalebna era, zapowiada niepokojący koniec tętniącego życiem intelektualnego i kulturalnego krajobrazu Hiszpanii.
