Jak pamiętam, zdaję sobie sprawę, jak bardzo jesteśmy otwarci na uporczywe przesłanie, że możemy uniknąć śmierci. I ku jego karnej korelacyjnej przesłanie, że jeśli śmierć nas przyciągnie, mamy tylko siebie. Tylko
(As I recall this I realize how open we are to the persistent message that we can avert death. And to its punitive correlative, the message that if death catches us we have only ourselves to blame. Only)
W „The Year of Magical Myślenie” Joan Didion autor zastanawia się nad wszechobecnym przekonaniem, że jednostki mogą kontrolować śmierć lub całkowicie jej unikać. Pojęcie to wzbudza poczucie nadziei, ale sugeruje również winę, jeśli nie można uniknąć śmiertelności. Rozważania Didion ujawniają, w jaki sposób społeczeństwo często promuje ideę, że utrzymujemy władzę nad naszymi przeznaczeniem na temat życia i śmierci.
Ta perspektywa stwarza obciążenie jednostki, dzięki czemu czują się odpowiedzialne za nieuchronność śmierci. Spostrzeżenia Didion ujawniają emocjonalną walkę zmagania się ze stratą, jednocześnie konfrontacją społecznych oczekiwań dotyczących kontroli i odpowiedzialności. Ostatecznie jej refleksje rzucają czytelnikom, aby ponownie rozważyć ich związek z koncepcją śmiertelności.