Pomiędzy XV a XVII wiekiem muzułmanie zapomnieli o Bogu Abrahama, Chrystusa i Mahometa. Zaczęli myśleć o Bogu jako o Władzie kontrolującym ludzi. Wierzę, że nie mogli znaleźć innego wyjaśnienia upadku ich świata. Powiedzieli, że to dzieło Boga; było to całkowicie nierozsądne, więc powiedzieli, że Bóg jest niepoznawalny. I ta wiara, panująca wśród milionów, wpłynęła na nowo nawróconych Turków, tak że i oni powrócili do pogaństwa. Świat Saracenów i podbici przez niego Turcy popadli w stagnację.
(Between the 15th century and the 17th century, the Moslems forgot the God of Abraham, Christ, and Mohammed. They came to think of God as Authority, controlling men. I believe they could find no other explanation for the ruin of their world. They said it was an act of God; it was completely unreasonable, so they said that God is Unknowable. And this belief, prevailing among the millions, affected the newly-converted Turks, so that they, too, reverted to paganism. The Saracen world and the Turks who had conquered it, sank into stagnation.)
Między XV a XVII wiekiem wielu muzułmanów zmieniło swoje rozumienie Boga z istoty osobowej na bezosobowy Autorytet, co odzwierciedlało poczucie rozpaczy z powodu upadku ich społeczeństwa. Ta przemiana wynikała z ich niezdolności do racjonalizacji otaczającego ich chaosu, co doprowadziło ich do wiary, że Bóg jest niepoznawalny, ponieważ przypisywali swoje tragiczne okoliczności woli Bożej. Perspektywa ta rozprzestrzeniła się wśród ludności, wywierając głęboki wpływ nawet na nowo nawróconych Turków, którzy coraz częściej wracali do wierzeń pogańskich.
Ta kulturowa i duchowa stagnacja oznaczała znaczący upadek niegdyś tętniącego życiem świata Saracenów. Zmiana w postrzeganiu Boga nie tylko wpłynęła na indywidualną wiarę, ale także przyczyniła się do szerszej stagnacji społecznej. Komentarz Rose Wilder Lane podkreśla, jak utrata osobistego połączenia z boskością mogła odegrać rolę w szerszej dezintegracji i upadku cywilizacji w tym okresie.
