Ludzkość nie prosi nas o szczęście. Prosi nas jedynie, abyśmy byli genialni w jego imieniu.
(Humanity does not ask us to be happy. It merely asks us to be brilliant on its behalf.)
W „Grze Endera” Orson Scott Card przedstawia głębokie obserwacje na temat natury ludzkości i naszych wzajemnych obowiązków. Cytat podkreśla, że zamiast dążyć do szczęścia, jednostki są powołane do osiągania wielkości i blasku w swoich działaniach i wkładzie. To przesunięcie punktu ciężkości z osobistej radości na zbiorową doskonałość odzwierciedla głębsze zrozumienie własnej roli w społeczeństwie.
Pomysł sugeruje, że prawdziwe spełnienie może wynikać z wpływu, jaki ktoś wywiera na ludzkość, przedkładając wspólny postęp nad indywidualną przyjemność. Zachęcając do błyskotliwości, cytat inspiruje czytelników do dążenia nie tylko do własnego sukcesu, ale także do podniesienia poziomu ludzkich doświadczeń, podkreślając znaczenie celu i poświęcenia w kształtowaniu lepszego świata dla wszystkich.
